61b. 
 Ιο. AΙ. 22, 19: αἱ τοῦ παρακειμένου παθητικοῦ μετοχαί, εἰ πάθωϲί
τι, προπαροξύνονται ὡϲ ἀπὸ τοῦ βεβλημένοϲ βλήμενοϲ, ἐληλαϲμνοϲ
ἐληλάμενοϲ, καὶ ὁ ἄϲμενοϲ δὲ καὶ ὄρμενοϲ καὶ ἄρχμενοϲ καὶ
δέγμενοϲ καὶ ἄλμενοϲ καὶ ἐμπλήμενοϲ καὶ οὐτάμενοϲ εἶτε παρακειμένου
εἶεν παθητικοῦ εἴτε ἄλλου χρόνου, εἰκότωϲ προπαροξύνονται. 62a. 
Ιo. Alex. 38, 27: τὸ ὠμαδίϲ ὀξύνεται καὶ ἴϲωϲ ἐκ τοῦ κατωμαδίϲ
ἀφῃρέθη. nunc ἀρημένοϲ cum α producto legitur, sed ἀριημένοϲ cum brevi α. Videtur esse
lectio Zenodotea. ad fr *62 Accentus notatio Herodiani memoriam excitat, quamquam in
Apoll. pron. 74, 1 ἑορτή ὁρτή, θέλω λῶ, τρόμοϲ —τέτρομοϲ κτλ. adscriptum
est τελέωϲ λέωϲ. Caeterum hic Apollonii locus ostendit huiuscemodi violentas
decurtationes summis grammati cis non abiudicandas esse cf. Lob. El, I 148. ad fr. *63 hoc adnotamentum Choeroboscum Herodiano debere inde appa
ret, quod totus de declinatione nominum in υξ canon ab illo petitus est.
ad. fr. *64. fc. Lob. El. I 146/ δέχθαι ἄποιναμ» (Α 23) καὶ τὸ βλῆϲθαι οἶον «πρὶν βλῆϲθαι Μενέλαον» (Δ 115)
πεπονθότα εἰϲίν, ἀφαίρεϲιν γὰρ πεπόνθαϲι· τὸ γὰρ ἀνάλογον αὐτῶν δεδέχθαι καὶ
βεβλῆϲθαί ἐϲτιν et E. M. 252, 42 δέγμενοϲ ἀπὸ τοῦ δεδεγμένοϲ κατὰ ϲυγκοπὴν
(i. e ἀποβολὴν ex usu posteriorum grammaticorum) δέγμενοϲ ὡϲ εἶναι παρακείμενοϲ.
ἢ ἀπὸ τοῦ δεχόμενοϲ ὡϲ εἶναι ἐνεϲτώϲ. τὸ δὲ χ εἰϲ γ μετεβλήθη τῆϲ ϲυντάξεωϲ
οὕτωϲ ἀπαιτούϲηϲ. cf. Ep. Hom. 351, 15, E. M. 257, 41 et E.M.259, 36
Macrob. p. 328: manifestum est non esse integra πέρθαι βλῆϲθαι δέχθαι, quorum
integra sunt πεπέρθαι βεβλῆϲθαι δεδέχθαι. ad. fr. [62a]. cf. Lob. El. I 146. 65. 
St Β. 100, 17: Ἀντιϲάρη πόλιϲ· τινὲϲ δὲ Tϲάρη Υτράφουϲιν. 66. 
St. B. 444, 5: Μεμβλίαροϲ νῆϲοϲ πληϲίον Θήραϲ· λέγεται καὶ
κατ’ ἀφαίρεϲιν. Βλίαροϲ. 67. 
S. B. 212, 14: Γραῖα πόλιϲ Ἐρετρίαϲ· ἀφαίρεϲιϲ γέγονε τῆϲ
ἀρχῆϲ.