60a. 
τὸ ἔρρω οὐ παρὰ τὸ φθείρω, ὡϲ οἴνταί τινεϲ. Mon. 43, 10. 61a. 
λυτο (H. Ω 1): εἰ μὲν μέϲοϲ δεύτεροϲ ἀόριϲτόϲ ἐϲτιν ἀπὸ τῶν
εἰϲ μι, ὥϲπερ ἤδη ἐπίϲταται λέγων «νῦν δὲ λύμην τρὶϲ τόϲϲα πορών » sed Amphiarai sacrum esse, suam ipsius sententiam opponit. Est autem ea, ut
dicat Νicandrum errasse, quum Apollinem Κοροπαῖον nominaret, scripturam vero
’ροπαῖοϲ per ellipsin literae expediendam esse. Commentatorum explicatio
servata est in Schol. ad Ther. 614. Κοροπαῖοϲ· τινὲϲ Θεϲϲαλικόϲ. Κορόπη γὰρ
πόλιϲ Θεϲϲαλίαϲ. Γράφεται καὶ Ὀρόπειoc ρόπεια γὰρ πόλιϲ Βοιωτίαϲ, ὅπου
διαϲημότατον ἱερὸν Ἀπόλλωνοϲ; nihil in bis de ellipsi traditur, unde iure con iicias
hoc ab Herodiano adiectum esse. Ratio autem, qua Herodianus suam
sententiam alteri contra ponit, eadem est, qua saepius in Π. Pr. utitur Β 8, Κ
38, Λ 257 ὄμεινον οὖν λέγειν ὅτι κτλ. ad fr. 59. Totus Eustathii locus, ex quo hoc fr. desumpsi, sic procodit:
ίϲτέον ὅτι κοινοῦ μὲν ὄντοϲ τοῦ λείβειν, Ἰωνικοῦ δὲ εἴβειν περιαιρέϲει τῆϲ ἀρχῆϲ,
ὃ δὴ θεωρεῖται καὶ ἐν τῷ ϲῦϲ καὶ ὗϲ καθ’ Ἡρωδιανόν, ἀμφοῖν κεῖται χρῆϲιϲ ἐν
τοῖϲ εἰρημένοιϲ, τὸ μὲν γὰρ δάκρυα λείβειν κοινόν ἐϲτι, Ἰωνικὸν δὲ τὸ κατείβεται
αἰών. In his quod de εἴβειν et λείβειν traditur non Herodiani videtur, cuius
de his vocibus adnotamentum in Ep. Hom. 173 servatum esso suspicor. —Cum
nostro fr. cf. Epim. Hom. 324, 3 ὗϲ λείπει τὸ ϲ ὡϲ ἐν τῷ κάπετοϲ, πλεονάζει δὲ
ὡϲ ἐν τῷ ϲειρὴν. Herodiani explicatum adnotamentum de ϲῦϲ et ὗϲ servatum
videtur in E. Orion. 146, 18 eo loco, ubi alia etiam Herodianea leguntur (E.M.
736, 40) ϲῦϲ· δύναται εἶναι παρὰ τὸ ϲύω τὸ ὁρμῶ· ὁρμητικὸν γὰρ τὸ ζῷον· καὶ
ἀποβολῇ τοῦ ϲ ὗϲ δύναται δὲ καὶ εἶναι παρὰ τὸ ὕεϲθαι· ὕω ὕϲω ὕεϲθαι, ὅ ἐϲτι
βρέχεϲθαι, ἐπεὶ τοῖϲ ὕδαϲι τέρπεται, καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ϲ ϲῦϲ. ad fr. 60. In E. M. 704, 2 et ap. P avorin.,Ecl. 401 , 8 additur: ὅθεν τὸ ι
μακρόν. ἡ γὰρ ἀποβολὴ τοῦ φ ἔκταϲιν πεποίηται τοῦ ι. Ep. Hom. 375, 28 .
φρίϲϲω ὀ μέϲοϲ παρακείμενοϲ πέφριγα, ἐξ οὗ γίνεται καὶ τὸ ἔρριγα ἀποβολῇ
τοῦ π φ. ad fr. 61. Verba καὶ κατ’ ἀποβολὴν ἁριημένοϲ addidi, nam necessaria sunt,
quum ἀραριημένοϲ ipsum ad metrum in versibus Homericis non quadret, ubi ad fr. [59a]. cf. Io. Alex. 23, 10, Arcad. 200, 19, Lob. El. 1 121 not. —De
articulo postpositivo οὗ ῷ ἦϲ ex praepositivo τοῦ τῷ τῆϲ ab Herodiano repe
tito cf. lo. Al. 22, 29. ad fr. [60a]. In Mon. sic scriptum est: εἴπερ οὖν Αἰολικόν (sc. τὸ ἔρρω),
ζητητέον τί αὐτοῦ ἦν κοινόν. οὐ γὰρ αὐτὸ τὸ φθείρω, ὡϲ οἴονταί τινεϲ cf.
Lehrs ad h. l. ad fr. [61 a] et [61 b]. His adnotamentis comparatis patet hos articulos ad
Herodianum auctorem referendos esse: Choer. Can. 731, 7 τὸ δέχθαι οἶον «ἀγλαὰ μαι, ἡ μετοχὴ ἠρειημένοϲ καὶ κατὰ ἀναδιπλαϲιαϲμὸν ἀραρειημένοϲ καὶ
κατὰ ϲυϲτολὴν ἀραριημένοϲ καὶ κατ’ ἀποβολὴν ἀριημένοϲ ταῦτα Ἥρωδιανόϲ.
οὕτω Ζηνόδοτοϲ. 62. 
 E. M. 560, 30: λεώϲ ἐὰν μὲν ὀξύνηται, Αττικόν ἐϲτιν ἀπὸ τοῦ
λαόϲ εἰ δὲ βαρύνεται, ἀποβολή ἐϲτι τοῦ τελέωϲ· ὃν γὰρ τρόπον προϲέρχεται
ἡ τε ἐν τῷ τέτρομοϲ, ἀφαιρεῖται ἐν τῷ τελέωϲ λέωϲ. 63. 
Choer. Can. 81, 34: ψάλυξ ἐϲτὶ ἀπὸ τοῦ φεψάλυξ κατ’ ἀποβολὴν
 τῆϲ πρώτηϲ ϲυλλαβῆϲ. 64. 
St. B. 284, 19: Εὐεϲπερίδεϲ πόλιϲ Λιβύηϲ καὶ ἑνικῶϲ λεγομένη.
λέγεται καὶ χωρὶϲ τοῦ ευ μορίου Ἑϲπερίϲ. (Π. Φ 80) καὶ «τῆϲ δ’ ἄρα κλαιούϲηϲ λύτο γούνατα », ἔκταϲιϲ ἐγένετο
 διὰ τὸ μέτρον· εἰ δὲ παρατατικόν τινεϲ ἐκδέχονται, δύναται κρᾶϲιϲ τοῦ
ἐλύετο γεγενῆϲθαι ὥϲπερ ἀπὸ τοῦ ἰχθύεϲ ἰχθῦϲ, μύεϲ μῦϲ, ῥύεϲθαι
ῥῦϲθαι « πάντων ἀνθρώπων ῥῦϲθαι γενεήν τε τόκον τε» ( 141). ἢ
ἀπὸ τοῦ λέλυτο λύτο ὡϲ βεβλητο βλῆτο. Π. Pr. Ω 1.