6. Ε. Οr. 28, 27 : ἀκρεμών· κρέμω ῥῆμα, ἀφ’ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα κρεμών καὶ κρεμόνεϲ τὸ πληθυντικὸν καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ α ἀκρεμών. πλεονάζει τὸ α ὡϲ ϲτάχυϲ ἄϲταχυϲ. οὕτωϲ Ἡρωδιανόϲ.

6a. ἀλαλητόϲ ἀπὸ τοῦ λαλητόϲ προϲθέϲει τοῦ α. Arcad. 82, 1.

ad fr. 3. In Ε. Or. haec verba exstant: ἀγαυρόϲ παρὰ τὸ ἀπὸ γῆϲ αἴρεϲθαι παρὰ τὸ γαίων τὸ γαυριῶν ἢ παρὰ τὸ ἄγην τὴν ἔκπληξιν ἄγηρόϲ [καὶ ἀγαυρόϲ addit E.M. ]. οὕτωϲ εὗρον ἐν τῷ περὶ παθῶν Ἡρωδιανοῦ. Ex his tribus originationibus una tantum ad Herodianum auctorem referenda est παρὰ τὸ γαίων τὸ γουριῶν, quibus verbis cum fr. 2 comparatis elucet hic de ortu vocis ἀγαυρόϲ ex ἀγαυόϲ sermonem fuisse. Quum autem sciamus ex Π. Pr, e 178 Herodianum etiam ἄγουρόϲ a γαῦροϲ repetivisse, Eustathius vero utrumque etymon proponat : ἀγαυόϲ ὅθεν πλεοναϲμῷ καὶ ὁ ἀγαυρόϲ. εἰ δέ τι μετέχει τοῦ τοιούτου ἀγαυροῦ τὸ ἀγαύριϲμα ὅπερ ἐϲτὶ πάληϲ εἶδοϲ, οὐκ ᾶν εἴη ἀκριβῶϲ ἀποφήναϲθαι. ὥϲπερ ἴϲωϲ οὐδὲ εἰ τὸ ἀγαυρόϲ μὴ ἀπὸ τοῦ ἀγαυόϲ ἀλλ’ἀπὸ τοῦ γαῦροϲ γίνεται. εἰ γὰρ ἐκεῖνο μέν κτλ ., omissis ineptiis apud Orionem propositis fragmentum constitui. ln Schol. ad Hesiod. Theog. 832, ubi similis de vocabulis in αυροϲ canon atque ap. Arcadium p. 72, 20 profertur, Herodiani sententia perversa est: τὸ δὲ ἄγαυροϲ βαρύνεται πλεοναϲμῷ τοῦ α ἐκ διϲυλλάβου γενόμενον, nam hunc καὶ τὰ τριγενῆ ἀμαυρόϲ ἀφαυρόϲ καὶ τὸ ἀγαυρόϲ, ὅπερ ἔδει βαρύνεϲθαι κτλ. sciipsisse certum est. cf. Pr. Cath. p. 201, 21.ad fr. 4. Ἀντίμαχοϲ pro ἀντιμάχοιϲ scribendum esse vidit iam Sylburgius pro δόρυ γὰρ λέγεται scr. λέγεται γὰρ omisso δόρυ, καὶ post δοροί addidi, verba. ἢ οὐ δεδαρμένοι ex iis, quae in E. M. nomini Herodiani postposita sunt, adiecit Lob. EL. I 17.ad fr. 5. ἢ ante κινήματα inseruit Lob. El. I 20.ad fr. [6a] Mon. 39, 6 τὸ ἀλαλή οὐ φύϲει τριϲύλλαβον «εκλῦθ’ ἀλαλά, πολέμου θυγάτηρα». Arcad. 108, 23 τὸ ἀλαλή παρὰ τὸ λαλῶ. Π. Pr. Θ 178.

7. E. M. 119, 33: Ἀπαιϲόϲ. Παιϲόϲ ὡϲ ὁ ποιητήϲ φηϲιν « ὅϲ ῥ’ ἐνὶ Παιϲῷ ναῖε» (Π. ε 612), ἐν ἑτέροιϲ δὲ «δῆμον Ἀπαιϲοῦ» (Β 828). Παιϲόϲ δὲ εἴρηται παρὰ τὸ τὴν Ἀργὼ προϲορμίζουϲαν ἐκεῖϲε παῖϲαι καὶ προϲεγγίϲαι Παιϲόϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ α Ἀπαιϲόϲ. Ἡρωδιανόϲ.

8. E. M. 150, 56: Ἄρυπεϲ: Φερεκύδηϲ ἀντὶ τοῦ Ῥύπεϲ. πρόδηλον τὸ εἰρημένον. Ῥύπεϲ γὰρ λέγονται οἱ Ἀχαιοί. κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ α Ἄρυπεϲ.

9. E. M. 157, 33: Ἀϲπληδών: φαϲὶ γὰρ εἶναι Ἀϲπληδόνα τὸν Πρέϲβωνοϲ καὶ Ϲτερόπηϲ. Ἀπολλόδωροϲ δέ φηϲιν Ἀϲπληδόνα γνήϲιον οὐκ εἶναι, εἴγε εὑρέθη « Ϲπληδόνα τ’ ἠγαθέην » ὅταν οὖν εὕρωμεν «οἳ δ ’ Ἀϲπληδόνα ναῖον (Ιl. B 511) πλεοναϲμὸϲ ποιητικόϲ ἐϲτι τοῦ α. Ἡρω διανὸϲ περὶ παθῶν.