58b. 
ἄχρι ἀπὸ τοῦ μέχρι ἀποβολῇ τοῦ μ καὶ μεταθέϲει τοῦ ἑ εἰϲ α
 οὕτωϲ Ἡρωδιανὸϲ ἐν τῇ ὀρθογραφίᾳ. E. Or. 100, 48 cf. Π. Pr. Π 324. ad fr. 57. In E. 51.: παρὰ τὸ διαίνω γίνεται διαρόϲ ὡϲ μιαίνω μιαρόϲ, λιπαίνω
λιπαρόϲ καὶ τροπῇ διερόϲ, unde διερόϲ pro διαιρόϲ in E. Gud. recepi.
Herodiani videtur E. Or. 75, 4 ἰωχμόϲ· διωχμόϲ τιϲ ὢν καὶ διωγμόϲ κατὰ τροπὴν τοῦ
χ εἰϲ γ et 78, 12 ἰωκὴ παρὰ διωκή καὶ διωγμόϲ ἀπὸ τοῦ διώκω ἀποβολῇ τοῦ δ
ἰωκή καὶ ἰωχμόϲ. ad fr. *58. Locum Steph. Byz., quem miris modis porturbatum esse dicit.
Meinckius, verbis transpositis sic emendavi, ut sententia probabilis existeret.
Postquam enim Herodianus exposuit commentatores Micandri diversam scripturam
Κοροπαῖοϲ et Ὀροπαῖοϲ ex diversis urbibus Κορόπη et ’Ορόπη explicavisse et
Nicandrum Apollonium Κοροπαῖον vocantem ignorasse Coropae non Apollinis, saepius mentionem iniicit , Parmenionis in iis certe, quae nos habemus, nun
quam. cf. Mein. An. Alex. p. 282. ad fr. [58a]. De origine Herodianea dix in Praef. CXΧΧIX, post παραγωγόν
interposui ex St. B. s. v. γη γαιάτϲ, potui etiam γαιήϊοϲ; in fine pro τὸ εἴβω
εἴβειϲ scr. τὸ εἴβω ἔχειϲ. 59. 
Eustah. 1525, 7: περιαίρεϲιϲ τῆϲ ἀρχῆϲ θεωρεῖται καὶ ἐν τῷ ϲῦϲ
καὶ ὗϲ καθ’ Ἡρωδιανόν. 60. 
Theogn. Cr. ΙΙ 89: ῥῖγοc: ἀπὸ τοῦ φρίϲϲω φρίγοϲ καὶ ἀποβολῇ 
τοῦ φ ῥῖγοϲ. οὕτωϲ Ἡρωδιανὸϲ ἐν τῷ περὶ παθῶν. 61. 
E. M. 134, 52: ἀραριημένοϲ: ἔϲτιν ὄνομα παρὰ τῷ ποιητῇ
ἀρειή, ἀφ’ οὖ ῥῆμα ἀρειῶ. τούτου ὁ παθητκὸϲ παρακείμενοϲ ἠρείη- 59a. 
τὸ ε πρὸ τοῦ θ οὐ δαϲύνεται, εἰ μὴ ἀντωνυμικὸν εἴη ἐξ ἀποβολῆϲ
τοῦ ϲ ϲέθεν ἔθεν. Π. Pr. Ι 540.