56. 
Ζon. 1540, E. M. 662, 32 (cod. Paris. 346): πέπταμαι: ἐκ
τοῦ ἵπτημι γίνεται ὁ παθητικὸϲ παρακείμενοϲ ἔπταμαι ἔπταϲαι ἔπταται 
καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ π πέπταμαι Αἰολικῶϲ. οἱ γὰρ Αἰολεῖϲ εἰώθαϲι
προϲτιθέναι ϲύμφωνον, ὥϲπερ τὸ ἐπτερύγωμαι πεπτερύγωμαι οἶον «ὡϲ
δὲ πάϊϲ παῖδα μητέρα πεπτερύγωμαι«». Ἡρωδιανὸϲ ἐν τῷ περὶ
πάθουϲ. ϲυνήθειαν τοῦ ποιητοῦ ἁμαρτάνων καὶ παρὰ τὴν ἱϲτορίαν, εἴγε οὕτωϲ 
φηϲὶ καὶ Φερεκύδηϲ· «τοῦ δὲ γίνεται Ἀμφάναξ, τοῦ δ᾿ Οἴτυλοϲ» ἀφ’
οὗ ἡ πόλιϲ ἡ ἐν Ϲπάρτῃ καλεῖται. Π. Pr. Β 585. 56a. 
E. M. 135, 31: Ἀργαφίηϲ οἷον «νιψάμεναι κρήνηϲ ἔδραμον
Ἀργαφίηϲ ». τινὲϲ δὲ διὰ τοῦ ἀπὸ Γεργάφου τοῦ Ποϲειδῶνοϲ· τὸ 
δὲ ἐντελὲϲ ἐν τῷ Ἑρμῇ «κρήνηϲ Γαργαφίηϲ ». ὁ δὲ Παρμενίϲκοϲ ἄνευ
τοῦ γ. ἡ ἔλλειψιϲ ἀπὸ ἱϲτορίαϲ. ad fr. 54. Nune apud Euripidem legitur: ὡϲ ἐκ μεγάλων ἐβλαϲτήκαϲ’ ἐπί
τ’ εὐμήκειϲ ἥκουϲι τύχαϲ. Addidi post ἀποβολῇ τοῦ β ἐβλαϲητκότεϲ et in fine
πεπτερύγωμαι λέγοντεϲ. Caeterum comparatis fr. 54, 55 et 56 patet Herodianum
modo Aeolicam formam pro nativa substruxisse, unde Attica per ellipsin fieret,
modo Atticam, unde Aeolica per pleonasmum existeret. In libro περὶ ῥημάτων
μέμνημαι κέκτημαι πέπταμαι et πέπτωκα ut reduplicata ϲεϲημειωμένα attulisse
videtur collato Choerob. 552, 17 et Constant. Lascar. in excerptis ex Choer.
περὶ τῶν παρψχημένων. —Cum nostro fragmento compares Choer. 549, 35 τὸ
ἐγλυμένοι καὶ ἐβλαϲτηκότεϲ παρ’ Εὐπόλιδι παράλογά εἰϲι, γεγλυμένοι γὰρ δεῖ λέγειν
καὶ βεβλαϲτηκότεϲ· οὐ γὰρ ἄρχονται ταῦτα ἀπὸ τοῦ γν, ἵνα μὴ ἀναδιπλαϲιαϲθῶϲιν. Τύλον cf. Lob. El. I 89. De Tryphonis portentosa opinione, qua φιλητήϲ ex.
ὑφειλέτηϲ ortum putabat, ef. fragmenta Orthogr. s. v. φηλητήϲ, ubi hanc sententiam
ab Herodiano reprobatam neque vocem ab eo φιλητήϲ sed φρηλητήϲ
scriptam esse demonstrabo. ad fr. [56a]. Cur hoc fragmentum Herodiano assignandum putaverim, in
Praef CXXX exposui. Caeterum Βergkii emendationem Παρμενίϲκοϲ pro Παρμένιοϲ
Meinekianae Παρμενίων praeoptavi, quia Herodianus Parmenisci grammatici 57. 
E. Gud. 288, 38 coll. E. M. 274, 5: ἱερὸν ίχθύν: τινὲϲ παρὰ
τὸ διαίνω διερόϲ καὶ ἱερὸν τὸν ἀεὶ ἐν ὕδαϲι βρεχόμενον κατὰ ἀποβολὴν
οἷον «ἔνθ’ ἤτοι μὲν ἐγὼ διερῷ ποδί (Od. ι 43) οἱ δὲ παρὰ τὸ δίω
 τὸ διώκω διερόϲ καὶ ἱερόϲ ὁ ταχύϲ· διωκτικὸϲ γάρ. Ἡρωδιανὸϲ
περὶ παθῶν. 58. 
Steph. B. 375, 8: Κοροπαῖοϲ: Νίκανδροϲ ἐν Θηριακοῖϲ (v. 613)
«ᾗ ἐν Ἀπόλλων μαντείαϲ Κοροπαῖοϲ ἐθήκατο καὶ θέμιν ἀνδρῶν ». οἱ
 μὲν ὑπομνηματίϲαντεϲ αὐτὸν Θέων καὶ Πλούταρχοϲ καὶ Δημήτριοϲ ὁ
Χλωρόϲ φαϲι «Νίκανδροϲ «Κοροπαῖοϲ Ἀπόλλων».» Κορόπη δὲ πόλιϲ
Θεϲϲαλίαϲ· ἀγνοεῖ δ’ ὅτι Ἀμφιαράου ἱερόν, οὐκ Ἀπόλλωνόϲ ἐϲτι. καὶ
γράφεται Ὀροπαῖοϲ. Ὀρόπη γὰρ πόλιϲ Εὐβοίαϲ, ὅπου Ἀπόλλωνοϲ
διαϲημότατον ἱερόν ». βέλτιον δ’ ὑπονοεῖν, ὅτι ἡμάρτηται, λέγεται δὲ
 κατ’ ἔλλειψιν τοῦ κ Ὀροπαῖοϲ. 58a. 
Ep. Hom. 173, 5: εἴβειϲ «τερεν δάκρυον εἴβειϲ» (Π 11). λείβω
τὸ ϲτάζω καὶ κατὰ πάθοϲ γίνεται εἴβω, ὥϲπερ ἀπὸ τοῦ γαῖα κατὰ
ἀφαίρεϲιν τοῦ γ αἶα πρῶτον ἄρα τὸ λείβω τοῦ εἴβω. ἰϲτέον δὲ ὅτι
 οὐδέποτε εἴβειν τέθειται ἐπὶ τοῦ ϲπένδειν. τὰ δὲ ἄλλα ὁμοίωϲ δάκρυα
λεῖβον» (Ν 88) «καταλείβεται ὕδωρ » καὶ τὸ κατειβόμενον Ϲτυγὸϲ
ὕδωρ» (0 37 ). ὥϲπερ δὲ παρὰ τὸ γαῖα μὲν ἐγένετο ϲύνθετον γαιήοχοϲ
καὶ παραγωγὸν γαιάτηϲ οὐδὲ δὲ παρὰ τὸ αἶα, οὕτωϲ καὶ ἐπὶ τούτων
οὐδὲν μὲν κίνημα παρὰ τὸ εἴβω, παρὰ δὲ τὸ λείβω, λιβάϲ, λοιβή,
 λέβηϲ, λίβανοϲ καὶ λιβανωτόϲ· καὶ ὃν τρόπον τὸ αἶα οὐδέποτε κατ’
ἀρχὴν ἔχειϲ ϲτίχου παρὰ τῷ ποιητῇ, τὸ δὲ γαῖα, οὕτωϲ οὐδέποτε τὸ
εἴβω ἔχειϲ ἐν ἀρχ ϲτίχου, ἀλλὰ τὸ λείβω.