53. Ζon. 585, E. M. 192, 42: δύρεϲθαι ἀντὶ τοῦ ὀδύρεϲθαι ἀφαιρέϲει τοῦ o. οὕτωϲ Ἡρωδιανόϲ.

51a. κρατὶ δ’ ἐπὶ κτιδέην κυνέην: ἀπὸ τοῦ κ ἡ ἀρχή, ἐπεὶ ἐν ἑτέροιϲ «τοῦ δ’ ἀπὸ μὲν κτιδέην » (κ 458). τοῦτο δὲ κατὰ ἀφαίρεϲιν τοῦ ι λέγεται παρὰ τῷ ποιητῇ· ἴκτιϲ γάρ ἐϲτιν, ὡϲ Νίκανδροϲ ἴκτιδοϲ ἣ τ’ ὄρνιϲιν» (Ther. 196). τὸ γὰρ μονοϲύλλαβον οὐ δύναται κατ’ ἔκταϲιν οὔτε κατὰ ϲυϲτολὴν λέγεϲθαι. οὔτε γὰρ ἐκτείνεται ὡϲ κρηπῖδοϲ ψηφῖδοϲ· ταῦτα γὰρ ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβήν· οὔτε ϲυϲτέλλεται· ἀρκεῖ γὰρ τὸ τίϲ. Schol. ΑD ad Π. Κ 335.

53a. Οἴτυλον ὡϲ δάκτυλον· ἄρχεται γὰρ τὸ ὄνομα ἀπὸ τῆϲ οι διφθόγγου. κακῶϲ δὲ Τυραννίων οἰόμενοϲ ἄρθρον εἶναι τὸ οι καὶ παρὰ τὴν

ἕϲεωϲ τῶν βελῶν· οἱ δὲ περὶ Κράτητα ψιλῶϲ ἀπὸ τῆϲ ἰάϲεωϲ· καὶ οὕτωϲ ἐπείϲθηϲαν οἱ γραμματικοὶ πρὸϲ διάφορονἐτυμολογίαν διαφόρωϲ ἀναγινώϲκειν. ἀγνοοῦϲι δὲ ὅτι ὁ χαρακτὴρ μάχεται· ἀεὶ γὰρ τὸ η πρὸ φωνήεντοϲ ψιλοῦται, ἠώϲ, ἤϊα κτλ. ad fr. *50. cf. Mein. ad p. 290, 10 et, quem citat. Ahrensius de dial. Aeol. p. 221, Doric. p. 529.ad fr. 51. ὡϲ ante ναυτίλοϲ addidi. Apud Zonaram. qui idem habet p. 1260, pro ἀφαιρέϲει τοῦ ι exstat μετὰ τῆϲ ἐπάρϲεωϲ τοῦ ι ut in E. M. s. v., qua dictione Herodianus alias non utitur.ad fr. [51 a]. Pro ἐν ἑτέροιϲ «καὶ κτιδέην» scripsi ex Il. Pr. ad h. l. τοῦ δ’ ἀπὸ μὲν κτιδέην, nam καὶ κτιδέην ap. Homerum non reperitur. Ut hoc fragmentum quamvis non sine dubitatione Herodiano assignarem, effecerunt et Π. Pr. Κ 335 ubi: τὸ ἑξῆϲ δεῖ διαϲτέλλειν κατὰ τὸν ποιητὴν κτιδέην ἀπὸ τοῦ κ ποιουμένουϲ τὴν ἀρχήν, ἐπεὶ ἐν ἑτέροιϲ φηϲὶ κτλ. et similis de κτίλοϲ ex ἰκτίλοϲ derivatio et quod monosyllabum breve exstare negatur, quam rem accurate exposuit pluribus locis, in Mon. 19, 1 , in Catholica Arcad. 125, 1. Si autem Lobeckius in El. I p. 72 contra dicit cogitatione antecessisse κτίϲ, sed quia mono syllaba huiusmodi repudientur, continuo auctum esse litera, quae longius pro- ductis rursus decesserit, nihil impedit, quominus id ipsum Herodianum voluisse existimemus, imo eius de ἐρῳδιόϲ et ῥῳδιόϲ sententia hoc suadet.ad fr. [53a]. cf. Steph. B. 487, 15 Οἴτυλοϲ πόλιϲ Λακωνικῆϲ· «ἠδ’ Ὀἴτυλον» ὡϲ δάκτυλον. ἀπὀ Οἰτύλου ἥρωοϲ. τινὲϲ δὲ τὸ οι ἄρθρον φαϲὶ καὶ τὴν πόλιν

54. E. M. 308, 30: ἐβλαϲτηκότεϲ. «ἐκ τῶν ἀγρῶν ἥκουϲιν ἐβλαϲτηκότεϲ» (Iph. Aul. 594) Ἀττικῶϲ· βεβλαϲτηκότεϲ ἀποβολῇ τοῦ β ἐβλαϲτηκότεϲ ὥϲπερ βεβριγωμένηϲ ἐβριγωμένηϲ· οἱ γὰρ Ἀττικοὶ ἀποβάλλουϲι ϲύμφωνον, οἱ δὲ Αἰολεῖϲ προϲνέμουϲι τὸ ἐπτερύγωμαι πεπτερύγωμαι λέγοντεϲ. οὕτωϲ Ἡρωδιανόϲ.

55. E. M. 501, 26: κέκτημαι: λέγει ὁ Ἡρωδιανὸϲ ἐν τῷ περὶ παθῶν, ὅτι κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ κ Αἰολικῶϲ· τὸ γὰρ κοινὸν ἔκτημαι. ἐϲτὶν ὡϲ τὸ «Ἴλιον ἐκτῆϲθαι » (Π. Ι 402). τὰ γὰρ ἀπὸ τοῦ κτ οὐκ ἀναδιπλαϲιάζονται, ὃν τρόπον οὐδὲ τὰ ἀπὸ τοῦ πτ. ὁμοίωϲ καὶ τὸ πέπταμαι ἀπὸ τοῦ ἔπταμαι πλεοναϲμῷ τοῦ π ἐϲτίν.