46b. ἴϲκοντεϲ: ὁ Ἀϲκαλωνίτηϲ κατὰ ἀφαίρεϲίν φηϲιν εἶναι τοῦ ε τὸ ἴϲκοντεϲ. Ἀρίϲταρχοϲ δὲ ἐκτεταμένωϲ ἀναγινώϲκει παρὰ εἴϲκω ἐκδεξάμενοϲ· ἄμεινον δὲ ἡ τοῦ Πτολεμαίου ἀνάγνωϲιϲ· πρὸ γὰρ τῆϲ διὰ τοῦ ϲκω παραγωγῆϲ ϲπάνιόν ἐϲτι δίφθογγον εὑρεθῆναι, ὅτι μὴ τὴν αυ ταύτῃ οὖν μοι δοκεῖ ἀπὸ τοῦ εἴδω εἶναι ὁ μέλλων εἴϲω· καὶ ἅμα τῇ ἐπενθέϲει τοῦ κ ἐΐϲκω γεγενῆϲθαι κατὰ τὴν διαίρεϲιν, ἵνα μὴ δίφθογγοϲ γένηται, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε ἴϲκω. οὕτωϲ οὖν καὶ τὸ ἴϲκοντεϲ ὀφείλομεν κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ἕ ἀναγινώϲκειν. οὐ γὰρ μέτρον κωλύει. Π Pr. 41 cf. Λ 709.

46c. ἕϲταϲαν. δαϲυντέον τὸ ἕϲταϲαν. ὑπερϲυντέλικοϲ γάρ ἐϲτι ϲυγκεκομμένοϲ, ὁ δὲ παρακείμενοϲ δαϲὺ ἔχει τὸ ε καὶ ὁ ὑπερϲυντέλικοϲ· οἱ δὲ ἀόριϲτοι ψιλόν, ἐπεὶ καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ε λέγονται· «ϲτὰν δὲ μεταϲτοιχεί» (Π. Ψ 358). καὶ ὁ πρότεροϲ «ϲτῆϲαν ἀείραντεϲ» (Od. β 425) οὐκέτι δὲ ὁ ἕϲταϲαν ϲτάϲαν. Π. Pr. Β 777.

μὲν Ἡρωδιανὸϲ ἀναγινώϲκει κτλ. Ex eodem fonte sua derivavit Choer. Orth. 206, 9 ἐκεῖνοϲ: ει δίφθογγοϲ. καὶ γὰρ οἱ Δωριεῖϲ κῆνοϲ καὶ τῆνοϲ διὰ τοῦ η ποιοῦϲι τὴν γραφήν. ἔθοϲ γὰρ ἔχουϲι τὴν ει δίφθογγον τρέπειν οἷον πλείων μείων πλήων μήων. αἰ δὲ πρωτότυποι ἀντωνυμίαι, αἰ μονοπρόϲωποι, ἀπὸ φωνήεντοϲ θέλουϲιν ἄρχεϲθαι οἶον αὐτόϲ, οὗτοϲ. οὕτωϲ οὖν καὶ τὸ ἐκεῖνοϲ προϲέλαβε τὸ ε διὰ τὸν κανόνα τοῦτον.ad fr. [46 c] ncertum est, quam passionem Herodianus in ὤν pro ἐών statuerit, utrum contractionem ut in E. M. 350, 31 ἐών καὶ κατὰ ϲυνοίρεϲιν ὤν an aphaeresin. Sed vix dubitari potest, quin adnotamentum in An. Paris. III 333, 22, quod in brevius contractum est in E. M. 350, 38, ab eo profectum sit, nam accurata Homerici usus observatio eum auctorem prodit (cf. infr. fr. 325): δεῖ γινώϲκειν, ὅτι τὸ ἐών τοῦ ὤν ἐντελέϲτερόν ἐϲτιν οἶρν «Ἀργείων ἀγέραϲτοϲ ἔω» (Α 119), οὗ τὸ δεύτερον ἔῃϲ «ὥϲ τε ἔπειτ’ ἔῃϲ», καὶ πάλιν «δηρὸν ἔῃ κρειῶν» (Μ 300). ὅτι δὲ τὸ ἐών τοῦ ὤν ἐντελέϲτερον, πρόδηλον καὶ ἀπὸ τοῦ παρηγμένου, λέγω δὴ τοῦ εἰμί· ὁ μέντοι ποιητὴϲ ἐπὶ ταῖϲ μετοχαῖϲ οὐδέποτε παρέλειψε τὸ ε οἶον ἀρϲενικῶϲ μὲν «ἤδη δὴν ἀπεὼν καὶ ἀμφαδὸν ἠὲ κρυφηδόν» (ξ 330). θηλυκῶϲ δέ «ήλίβατοϲ μεγάλη, πολιῆϲ ἁλὸϲ ἐγγὺϲ ἐοῦϲα» (0 619), οὐδετέρωϲ δέ «κυρτὸν ἐὸν κορυφοῦται» (Δ 426). αἱ δὲ πλάγιαι ὅλαι· ἐπὶ μὲν οὖν γενικῆϲ «ἐκ δὲ ϲτέατοϲ ἔνεικε μέγαν τροχὸν ἔνδον ἐόντοϲ» (φ 178 et 182), ἐπὶ δὲ δοτικῆϲ «εὑψόθ’ ἐόντι Δίΐ (Κ 16), ἐπὶ δὲ αἰτιατικῆϲ «ἔνδον ἐόνταμ» (Ν 363). δυϊκῶϲ δὲ «ὅφελόϲ τι γενώμεθα καὶ δύ’ ἐόντε» ( Ν 236), πληθυντικῶϲ «Κρόνον ἀμφὶϲ ἐόντεϲ» (Ξ 274), γενικῇ «εχαριζομένη παρεόντων » (α 140), αἰτιατικῇ επαυροτέρουϲ ἐόνταϲ» (Ο 407), «ὡϲ δὲ ἴδεν νεῦρόν τι καὶ ὄγκουϲ ἐκτὸϲ ἐόνταϲ» (Δ 151).

47. E. M. 634, 12: ὁρτή ἀπὸ τοῦ ἑορτή κατὰ ἀφαίρεϲιν. περὶ παθῶν.

48. E. M. 719, 5: ϲκορακιϲμόϲ. οἱ παλαιοὶ παρὰ δύο λέξειϲ διεζευγμέναϲ παραγωγὰ ποιοῦϲι πολλάκιϲ· Νέα πόλιϲ Νεαπολίτηϲ, παρὰ ποταμὸν παραποτάμιοϲ. οὕτω καὶ τὸ ϲκορακίζειν· ἐϲ κόρακαϲ ἐϲκορακίζειν καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε ϲκορακίζειν. οὕτωϲ Ὦροϲ, ἀλλὰ καὶ Ὠρίων καὶ Ἡρωδιανὸϲ περὶ παθῶν.

49. E.M. 469, 50: ἔϲτιν τὸ ἱήϊοϲ, ἐπίθετον Ἀπόλλωνοϲ, ὁ τοξότηϲ, ἀπὸ τοῦ ἵημι παρὰ τὴν ἕϲιν τῶν βελῶν· τινὲϲ δὲ ψιλοῦϲιν, ἐπεὶ ἰάϲεωϲ αἴτιοϲ ὁ θεόϲ. τὸ δὲ «ἤϊε Φοῖβε» (0 365) κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ι γέγονεν. Ἀρίϲταρχοϲ δαϲύνει, ἐπεὶ παρὰ τὸ ἵημι ἐγένετο· οἱ δὲ ψιλοῦϲιν ἀπὸ τῆϲ ἰάϲεωϲ. ἄμεινον δὲ ψιλοῦϲθαι· τὸ γὰρ η πρὸ φωνήεντοϲ ψιλοῦται.