261. 
E. M. 501, 48: κελαινεφέϲ. ἐπὶ μὲν τοῦ Διὸϲ παρὰ τὸ κελαίνω
καὶ τὸ νέφοϲ γίνεται κελαινονεφήϲ ὁ τὰ νέφη μελαίνων καὶ ϲυγκοπῇ 
τῆϲ νο ϲυλλαβῆϲ κελαινεφήϲ. κανὼν γάρ ἐϲτιν ὁ λέγων, ὅτι καθόλου
τὰ ὑπερδιϲύλλαβα βαρύτονα ϲύνθετα ἐκκόπτει μίαν ϲυλλαβήν, ὅπωϲ
ἀναλογῇ τοῖϲ διϲυλλάβοιϲ χωρὶϲ τοῦ ἀλέξω ῥήματοϲ. οὐ γὰρ φύϲει βαρύτονον
ὁ μέλλων γὰρ αὐτοῦ ἀλεξήϲω· οἷον γανόω γανύειϲ γανύει Γανυμήδηϲ
ἰθαίνω ἰθαίνειϲ ἰθαίνει Ἰθαιμένηϲ καὶ οὐ λέγεται Ἰθαινομένηϲ. 
οὕτωϲ ἐκ τοῦ κελαίνω τὸ | μελαίνω καὶ τὸ νέφοϲ γίνεται κελαινεφήϲ
κατὰ ϲυγκοπὴν ὡϲ τανύω τανύπεπλοϲ. ἐπὶ δὲ τοῦ αἱματοϲ ἐκ τοῦ φῶ 261a. 
ΙI. Pr. Ο 619: ῆλίβατοϲ· ἀπὸ τοῦ ἀλιτεῖν ἐϲχημάτιϲται καὶ
ὤφειλεν ὅμοιον εἶναι τῷ ἠλιτόμηνοϲ· ϲυγκοπὴν δὲ ἔπαθεν. parantur ita, ut altera praeferatur, et rebus. Mam tropen vocalis o in αι in
compositione etiam alias Herodianus commemorat e. g. fr. 251 et in fragmento
Herodianeo ap. Eustath. 183 diserte pro exemplo vocalis mutatae aertur ἁλοτρίβανον
ἁλετρίβανον. — Ad mancam orationem resarciendam inserui verba οὐκ
ἀπὸ τῆϲ κλητικῆϲ - οὐ ϲυντίθεται. Similia tradit Schol. ad DIionys. 859, 24 cf.
Lob. El. p. 473. ad fr 260. Sic locum valde depravatum auxilio Lobeekξ El. I 361 restitui,
ita ut non duae, ut Lobeckius opinatur, sed tres sententiae proponantur.
De origine autem Herodianea propter subtilitatem in indagandis omnibus, quae
inveniri possunt, rationibus dobitari non potest. ad fr. 261. Apparet κελαινεφήϲ ἐπὶ τοῦ Διόϲ Herodianum a verbo repetivisse,
quare initio pro παρὰ τὸ κελαινὸν scribendum est κελαίνω, quae fnit Βerodiano
altera forma verbi μελαίνω, et post pro οὕτωϲ ἐκ τοῦ μελαίνω ponendum
esse οὕτωϲ ἐκ τοῦ κελαίνω τὸ μελαίνω. — Lobeck. in Ml. I 368 pro ὑφαίνω
ώφαίνειϲ ὑφαίνει ὑφαιμένηϲ καὶ οὐ λέγεται ὑφαινομένηϲ emendavit ἰθαίνω κτλ.
Ex hoc fr. elucet E. M. 59, 58 ex eodem fonte luxisse: ἁλετρίβανοϲ ὁ τριβεύϲ
παρὰ τὸ τρίβειν τὰϲ ἅλαϲ· ἁλοτρίβανον οὖν καὶ ἁλετρίβανοϲ κατὰ τροπὴν ὡϲ
κελαινοφήϲ κελαινεφήϲ ἀπὸ τοῦ κελαινόν καὶ τοῦ φῶ (pro φῶϲ)· οὐ γὰρ ἀπὸ
τοῦ νέφοϲ. ad fr. [261]. E.M.4227,40 ἠλίβατοϲ: ἀπὸ τοῦ ἀλίτω ἀλιτόβατοϲκαὶ ϲυγκοπῇ
ἀλίβατοϲ καὶ ἐκτάϲει ἠλίβατοϲ πέτρα, ἐφ’ ἠν ἄν τιϲ βαίνων ἁμαρτάνει καὶ ἀπο-
τυγχάνει. τὸ φαίνω καὶ τοῦ κελαινόν γίνεται κελαινοφήϲ κελαινεφήϲ ὡϲ ἐπὶ τοῦ
θηροφόνα θηρεφόνα· καὶ δῆλον ὅτι οὐ ϲυγκοπή. οὕτωϲ Ἡρωδιανόϲ. 262. 
Thoogn. 81,23. Τὰ παρὰ βαρύτονον ἐνεϲτῶτα ϲυγκείμενα, εἰ μὲν
 ὁ ἐνεϲτὼϲ εἶη διϲύλλαβοϲ, τοῦ τρίτου ἀποβάλλει τὸ ι καὶ οὕτωϲ ποιεῖ
τὴν ϲύνθεϲιν οἶον φέρω φέρειϲ φέρει φερέοικοϲ, Ἑχεκράτηϲ, Μενέλαοϲ,
χαιρέκακοϲ· εἰ δὲ ὑπὲρ δύο ϲυλλαβὰϲ βαρύτονοϲ, ἐκκόπτει μίαν ϲυλλαβήν,
ὅπωϲ ἀναλογοίη τοῖϲ διϲυλλάβοιϲ οἶον γανόω γανύειϲ γανύει Γανυμήδηϲ,
τανύω τανύειϲ τανύει τανύπεπλοϲ, ἰθαίνω ἰθαίνειϲ ἰθαίνει Ἰθαιμένηϲ
 ὁ ἰθαινόθυμοϲ, ἰθαιγενήϲ, μιαίνω μιαίνειϲ μιαίνει μιαιφόνοϲ· τὸ
δὲ ἀλέξω ἐν τῷ ἀλεξίκακοϲ ἀλεξιφάρμακον οὐκ ἀποβαλὸν ϲυλλαβὴν οὐκ
ἀντίκειταί οὐ γὰρ βαρύτονον κυρίωϲ. ὁ γὰρ ἀλεξήϲω μέλλων δείκνυϲι
τὸν ἐνεϲτῶτα περιϲπώμενον, εἰ καὶ Ἀττικῶϲ βεβάρυνται ὡϲ καὶ τὸ αὔξω
ἕψω, ὥϲτε οὐκ ἀπὸ βαρυτόνου, ἀλλ’ ἀπὸ περιϲπωμένου εἰναι τὴν ϲύνθεϲιν.
 ϲημειοῦται τὸ ἐθελόκακοϲ ἐθελόϲυχνοϲ. οὕτωϲ Ἡρωδιανὸϲ
ἐν τῷ περὶ παθῶν. 263. 
E. M. 616, 56: Τὸ Οδίπουϲ Ἡρωδιανὸϲ λέγει μὴ εῖναι ἀπὸ
τοῦ οἰδήϲω ἰδηϲίπουϲ κατὰ ϲυγκοπὴν τῆϲ ηϲ ϲυλλαβῆϲ, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ
 οἰδῶ ἰδίπουϲ· ἄμεινον γὰρ τὸ ἀπαθὲϲ τοῦ πεπονθότοϲ. 264. 
E. M. 299, 23: εἰλίπουϲ· φηϲὶν ὁ Ἡρωδιανὸϲ ὅτ, εἴτε ἀπὸ
τοῦ εἰλῶ γέγονεν ἢ ἀπὸ τοῦ εἱλίϲϲω εἰλίπουϲ διὰ τοῦ ι· τὰ γὰρ εἰϲ ω
λήγοντα τριϲύλλαβα μίαν ϲυλλαβὴν ϲυγκόπτουϲιν ἐν τῇ ϲυνθέϲει οἱον
 μιαίνω μιαιφόνοϲ, τανύω τανύπεπλοϲ, οὕτωϲ οὖν καὶ εἱλίϲϲω εἰλίπουϲ·
ϲημειοῦται παρὰ τῷ Κράτητι τὸ ἐθελόϲυχνοϲ ἀπὸ τοῦ ἐθέλω· ϲημαίνει
δὲ τὸν θέλοντα ϲυχνάζειν τὸ δὲ ἀλεξίκακοϲ καὶ ἀλεξιφάρμακοϲ ἀπὸ
περιϲπωμένου γέγονεν· εἰ δέ ἐϲτιν ἀπὸ τοῦ εἰλῶ, εὐλόγωϲ πάλιν διὰ
τοῦ ι τὰ γὰρ ἀπὸ περιϲπωμένου γινόμενα ὀνόματα ἢ διὰ τοῦ ο γίνε- ad fr. 262. θαιμένηϲ inseruit Lob. El. I 369 pro ἰθαινάθυμοϲ scribens
ίθαινόθυμοϲ collatis Epim. I 61, 10. —ἅϲτε inserui relegans τὸ ἐθελόκακοϲ ἐθελόϲυχνοϲ
praemisso ϲημειοῦται in finem adnotamenti; haec enim Herodiani sententia
probante Lobeckio l. c. — Ex eodem fonte manarunt praeter Ep. Cr. I
181, 16, quem locum posui in fr. 234, E.M. 579, 43: τὰ εἰϲ ω λήγοτα ῥήματα
διϲύλλαβα βαρύτονα ϲύνθετα μετὰ τοῦ ἀμεταβόλου τρέπουϲι τὸ ω εἰϲ ε οἶον φέρω
φερέοικοϲ, μένω λενέλαοϲ πλὴν τοῦ τέρπω τερπικέραυνοϲ et E.M, 745, 46 τανύπεπλοϲ.
γίνεται παρὰ τὸ τανύω τανύϲω (? τανύει) τανύπεπλοϲ ὡϲ γανόω Γανυμήδηϲ
καὶ τανύπτεροϲ ὴ παρατεταμένα πτερὰ ἔχουϲα. ad fr. 263. Praecedunt τὸ ὕίδίπουϲ ὁ μὲν Θεόγνωτοϲ (Ι. e. Theogn. 97,11)
ἀπὸ τοῦ οἰδήϲω Οἰδηϲίπουϲ κατὰ ϲυγκοπὴν τῆϲ ἤζ ϲυλλαβῆϲ, quem videmus, ut
feri solet ab epitomatoribus, reprobatam tantum ab Herodiano sententiam protulisse.
Hine iudicari potest de Choer. Ortt. 264, 27 Τίϲανδροϲ: διὰ τοῦ ῖ παρὰ
γὰρ τὸν τίϲω μέλλοντά ἐϲτιν ἢ παρὰ τὴν τιμῆϲ γενικὴν γέγονε Τιμήϲανδροϲ καὶ
κατὰ ϲυγκοπὴν Τίϲανδροϲ, quae posterior explicatio sic ab Herodiano concepta
fuit ἢ παρὰ τὸν τιμήϲω μέλλοντα Τιμήϲανδροϲ, quamvis eam reiecerit. ad fr. 264. Ιn E. M. scriptum est ὁ Ὧροϲ, cuius nomen saepias cum Ἡρωδιανὸϲ
commutatum esse constat ; equidem Ἡρωδιανόϲ posui sine haesitatione,
nam comparatio cum praecedentibus fragmentis originem clare demonstret, prae ται ὡϲ μιϲῶ μιϲογύνηϲ, φιλῶ φιλόπονοϲ ἢ διὰ τοῦ ι οἰδῶ Οἰδίπουϲ,
εἰλῶ εἰλίπουϲ. τὸ οὖν Ἡγέϲτρατοϲ καὶ Ἡγέλοχοϲ διὰ ε γινόμενα ὡϲ
ἀπὸ βαρυτόνου εἰϲὶν ὡϲ μένω Μενέλαοϲ, εἴγε τὰ εἰϲ γω διϲύλλαβα τῷ
η παραληγόμενα βαρύνεται θήγω· τούτῳ τῷ κανόνι καὶ τὸ ἡγῶ, ἐξ οὗ
ἡγοῦμαι, ὤφειλεν βαρύνεϲθαι, ἀλλὰ περιϲπᾶται· ἔϲτιν οὑν Ἡγέλοχοϲ 
ὡϲ ἀπὸ βαρυτόνου γενόμενον ὡϲ καὶ τὸ ἡγεμών καὶ ἡγέμαχοϲ.