222b. 
Arcad. 142, 26. γνυπῶ τὸ γονυπετῶ. 222c. 
Il. Pr. Ξ 351. τὸ λάγνοϲ ἔννοιαν ἔχει ϲυνθέϲεωϲ. Eust. 1412, dosius, quem Chooroboscus exph1cavit. Theodosius autem hausit ex Herodiano,
ut patet comparato Arcadio 128, 20: τὸ δὲ Θῶνοϲ ἀπὸ τοῦ Θώνιδοϲ καὶ Θώνιοϲ
Ἰωνικῶϲ καὶ κατὰ ϲυγκοπὴν θῶνοϲ ἢ ἀπὸ τοῦ θόων εὐθείαϲ θόωνοϲ καὶ κράϲει.
Θῶνοϲ. VerbA E. M. κρεῖττον λέγειν —ϲυγκοπὴν continent Herodiani sententiam
et quum sic ipse Herodianus, ubi alteram explicationem alteri praefert,
dicere soleat, suspicio exsistt epitomatorem, quum λέγει ὁ τεχνικόϲ diceret.
Herodianum, quem fortasse ante oculos habuit, intellexisse. Apud Io. Alex. 10, 6
ἡ θῶνοϲ παράκοιτιϲ ϲεϲημείωται εἰ γὰρ ἐκ τῆϲ εΘώνιοϲ ἐν ψαμάθοιϲ» (Nicand.
Ther. 312) ϲυνεκόπη κἆν ξύνετο, ὡϲ ἡ πατρόϲ, μητρόϲ. ἀλλ’ οὐδὲ ϲυνήρηται
ἐκ τῆϲ θόωνοϲ, ιύϲ τινεϲ, ἀμαρτύρου scrupulum tantum, qui utrique explicationi
inhaereat, ostendit nequo disertis verbis decidit , utri adstipuletur. Sod in libro
περὶ παθῶν idem pronunciasse putandus est atquo Choeroboscus, qui quid ἀμαρτύρου
Herod. ap. Ιo. Al. significet, accuratius exponit et quomodo accentus abnormi
expediendus sit, declarat Ιuod auιιten Lobeckius El. 292 not. 23
Chocroboscum insulsitatis insimulat dicentem Θῶνοϲ gravari exemplo nominativorum
κῶνοϲ ὦνοϲ, non Choeroboscus haro rationem invenit, sed Herodianuu
ipse cf. supra fr. 209 cum adnotatione et Lehrs ad Herod. p. 107. 223. 
E. M. 281, 18: δνοπαλίζω: ερητxι παρὰ τὸ δονεῖν καὶ τὰϲ
παλάμαϲ δονοπαλίξαι καὶ ἐν ϲυγκοπῇ ἢ παρὰ τὸ δονῶ καὶ πάλλω δνοπαλίζω
ἀπὸ τῶν δύο ὁμοιοϲήμων ὡϲ Ἐριχθόνιοϲ κᾶὶ Ἐρεχθεύϲ καὶ
 «ϲτροψοσίνηθεν» (Ιl. 792). 224. 
E. M. 759, 19: τίπτε ἀπὸ τοῦ τίποτε κατὰ ϲυγκοπήν· τὸ δὲ
πότε ἐπιζητητικὸν χρόνου ἐϲτί· τὸ δὲ «τίπτε δεδάκρυϲαι» (Π 7) οὐκ
ἐπιζητεῖ τὸν χρόνον τοῦ δακρύειν, ἀλλὰ κατὰ παρολκὴν λαμβάνετα.
 πορέλκον οὖν ἐϲτιν. 225. 
E. M. 622, 45: ἐκ τοῦ ὀλοόϲ γίνεται ἡ κλητικὴ ὀλοέ καὶ κατὰ
ϲυγκοπὴν ὀλέ· ἐὰν δὲ ὀλόϲ ῇ ἡ εὐθεῖα, γένοιτ’ ἄν ἡ κλητικὴ ὀλέ· καὶ
οὐκ ἔϲτι ϲυγκοπὴ οἷον «ἔχει μ’ ἄχοϲ, ὤ ὀλὲ δαῖμον » (Aleman fr. 47
 Βergk.) ὡϲ τὸ μαινόμενε φρέναϲ ἠλέ» (0 128) οἱονεὶ ἀπὸ τοῦ ἠλόϲ,
ὅθεν τινὲϲ γράφουϲι «Τρῳὰϲ δὲ ϲτίχαϲ ἠλὸϲ Ἄρηϲ ὤτρυνεν» (Ε 461).
τοῦτο περὶ παθῶν Ἡρωδιανόϲ.