215. 
E. Gud. 331, 4 coll. E. M. 522, 38: κνώδαλα, ὡϲ λέγει Ἡρωδιανόϲ,
κυρίωϲ μὲν τὰ τῆϲ θαλάϲϲηϲ ζῷα διὰ τὸ ἐν ἁλὶ κινεῖϲθαι κινώ- ϲυλλάβωϲ. καὶ δῆλον ὅτι εἴτε ϲυγκέκοπται ἡ ὀξεῖα εἴτε ἡ βαρεῖα ἡ
μετὰ τὴν ὀξεῖαν, ὀφείλει πάλιν τρίτη ἀπὸ τέλουϲ ἡ ὀξεῖα φυλάττεϲθαι·
οὐδὲ γὰρ χαρακτὴρ κωλύει. τὸ μέντοι «κϲὺ δ’ αἴδεο καὶ μ’ ἐλέηϲον»
(lI. Φ 74) καὶ τὰ τοιαῦτα, πρώτηϲ ὄντα ϲυζυγίαϲ τῶν περιϲπωμένων,
ἄλληϲ ἀναλογίαϲ ἔχεται, ὡϲ ἐν ἑτέροιϲ εἴρηται. 213e. 
Il. Pr. Κ 67: ἐγρήγορθαι. τὸ ἐγρήγορθαι ἀνέγνωμεν προπαροξύνοντεϲ·
οὐκ ἐχρῆν δέ. εἴτε γὰρ ϲυγκοπή ἐϲτι τοῦ ἐγρηγορέναι, εἴτε
παθητικόϲ, ὀφείλει παροξύνεϲθαι, καθότι τὰ εἰϲ θαι λήγοντα ἀπαρέμφατα,
ἔχοντα πρὸ τοῦ θ ἀμετάβολον, παροξύνεται, κεκάρθαι, τετίλθαι,
 ἐϲπάρθαι· μίαν μέντοι ἀφορμὴν ὁρῶ τοῦ δύναϲθαι προπαροξύνεϲθαι τὸ
ἐγρήγορθαι τὸ τὰ εἰϲ θαι λήγοντα, τῇ ορ ϲυλλαβῇ παραληγόμενα, μὴ
παρ’ ἄλλῃ τινὶ διαλέκτῳ ὁρᾶϲθαι ἢ τῇ Αἰολίδι, τέτορθαι, μέμορθαι,
ἔφθορθαι· ὅθεν ἐπεὶ ἡ παράληξιϲ Αἰολικωτέρα ἐγένετο, καὶ ὁ τόνοϲ 213f. 
 Ep. Cr. l 136, 11: ἔϲεται καὶ καττὰ ϲυγκοπὴν ἔϲται. 287, 44 δρία: Ἡϲίοδοϲ «εἀνὰ δρία βηϲϲήεντα φεῦγε» (scr. φεύγουϲιν Οp. 530) οὐκ
ἀπὸ τοῦ δρίεα κατὰ ϲυγκοπὴν, ἀλλ’ ιύϲπερ ἀπὸ τοῦ θύοϲ γίνεται θύον καὶ μέγαροϲ
μέγαρον, οὕτω δρίοϲ θρίον καὶ ὡϲ μύρον μύρα, οὕτω θρίον δρία; sed Herodianus
ut ad fr. 100 demonstravi, speciem in οϲ ex forma in ον repetivit, non
contra , ut hic. ad fr. 214. Hoc Herodianum dixisse Lob. El 1 277 aegre credit, exstat
eadem explicatio in Choer. Ep. 187, 12. ad fr. [213e]. Existimavit Herodianus ἐγρήγορθαι ex ἐγρηγορέναι exsistere
posse oxtrito ε et ν in θ verso aliter iudicat Lob. El. I 384 pro εἶτε ϲυγκοπή
ἐϲτι τοῦ ἐγρηγορέναι scribendum esse putans ἐκ τοῦ ἐγρηγορθέναι. ad fr. [213f]. Eust. 718, 3 ταύτην τὴν ϲυγκοπὴν καινὴνκρίνουϲιν οἱ παλαιοὶ
καὶ μονήρη et 655, 10. ἰϲτέον ὡϲ τοῦ ἔϲεται ϲυγκοπτομένου εἰϲ τὸ ἔϲται λέγει
τιϲ παλαιὸϲ τεχνικὸϲ ὅτι sδοκεῖ μοι μέμφεϲθαι τῇ ϲυνηθείᾳ ἔϲται λεγούϲῃ·
οὐδέποτε γὰρ τὸ τρίτον τῶν τοιούτων μελλόντων χρεωκοπεῖται παραλήγεϲθαι
φωνήεντι, ἵνα τιϲ εἴπῃ τὸ καλέϲεται καλέϲται ἢ τὸ τελέϲεται τελέϲταιs. Quis sit.
antiquus techni cus, praesertim vagum vocabuli παλαιόϲ ap. Eustathium usum
reputanti vix extricabile est; verba non sunt Herodianea, sed res ab eo protecta.
esse potest, nam nobilissimum librum περὶ παθῶν Eustath. 586, 31 παλαιὸν περὶ
παθῶν ϲκέμμα vocat. δαλά τινα ὄντα. καταχρηϲτικῶϲ δὲ ἐπὶ πάντων τῶν θηρίων ἡ λέξιϲ
τίθεται. 216. 
E. M. 680, 57, Favorin. 371, 1: Πόλυβοϲ ϲυγκοπὴ καὶ οὐχ
ὑφαίρεϲιϲ· εἰ γὰρ κατ’ ἔλλειψεν ἐγένετο τοῦ υ, ὤφειλεν εἶναι Πολόβοϲ 
ἀπὸ τοῦ Πολύβουϲ ὡϲ ὠκύπουϲ ὠκύποϲ, ἀρτίπουϲ ἀρτίποϲ, ἀελλόπουϲ
ἀελλόποϲ· ἀλλ’ οὐ παροξύνεται, ἀλλὰ προπαροξύνεται, ὥϲτε ἢ ἀπὸ
τοῦ Πολόβοοϲ ἢ ἀπὸ τοῦ Πολύβιοϲ ϲυγκοπῇ Πόλυβοϲ. περὶ παθῶν. 217. 
E. M. 715, 49. ϲῖτα ὴ ἀπὸ τοῦ ϲῖτοϲ μεταπεποίηται ἢ ἀπὸ τοῦ 
ϲιτία. Ἡρωδιανὸϲ περὶ παθῶν.