213a. Eust. 1446, 24. τοῦ ὄϲϲοϲ ὤφειλε τὸ δυϊκὸν γεγενῆϲθαι τὼ ὄϲϲεε, παθὸν δὲ ἀποκοπὴν ἢ ϲυγκοπήν, ἄδηλον γάρ φηϲι (sc. Hierodianus, u videtur, in Catholica) τὸ πάθοϲ, ἐποίηϲε τὸ ὄϲϲε.

213b. Choer. Dict. 463, 4: τὸ ϲπέεϲϲι ϲυγκοπὲν καὶ γενόμενον ϲπέϲϲι διὰ μὲν τὴν διϲυλλαβίαν ὤφειλεν ὀξύνεϲθαι, διὰ δὲ τὸν διπλαϲιαϲμὸν τοῦ ϲ, ὅϲτιϲ ἀεὶ ἐν βαρυνομέναιϲ δοτικαῖϲ θεωρεῖται, κατὰ τοῦτο ἐβαρύνθη. Ἡρωδιανὸϲ ἐν τῇ Α ῥαψψδίᾳ τῆϲ δυϲϲειακῆϲ προϲψδίαϲ.

213c. 10. Alex. 29, 2. ὠκέα ὤκα, ϲαφέα ϲάφα καὶ τούτων ἀνεβιβάϲθη ὁ τόνοϲ καὶ μετὰ τὴν ὑπεξαίρεϲιν τοῦ ε.

213d. Ιl. Pr. 202: ἐκλε: τὴν κλε ϲυλλαβὴν ὀξυτονεῖ ὁ Ἀϲνολωνίτηϲ,  ἡγούμενοϲ τὸ πλῆρεϲ εἰναι ἐκλέου. οὐκ ἔϲτι δέ, ἀλλ’ ἐκλέεο τετρ ad fr *210. οὐδὲ pro καὶ scripsit et πλὴν adiecit Lob. El. 1 258, qui con fert Eustath. 2524, 4 τὸ πατρῶν ποιητικόν ἐϲτιν ὡϲ καὶ τὸ θυγατρῶν εἰ δέ ποῶ καὶ μητρῶν ἐϲτιν, ἀλλ’ οὐ προφανὴϲ ἡ χρῆϲιϲ. lure idem Lob. Choerob. 349 causam, cur neque μῆτρα neque πάτρα dicatur, ἴνα μὴ ϲυνεμπέϲῃ τῇ μήτρα καὶ πάτρα εὐθείᾳ ineptam vocat. ad tr. *211. Ηoc Herodianeum esse demonstrat Arcad. 196, 10. τὸ «εὐπερδέα δῆμον ἔχονταϲ» καὶ εδυϲκλέα Ἄργοϲ ἰκέϲθαι» καὶ ενηλέα θυμόν» οὐκ ἔϲτι κατὰ κρᾶϲιν, ἀλλὰ κατὰ ἔνδειαν τοῦ ἑνόϲ ε, inter quae vocabula νηλέα eo diferre, quod syncope vocalis ε non in accusativo tantum , sed per omnes casus pro pagetur adnotat Lob. El. 264. Atque hoc observavit iam gramaticus in Ep. Ϲr. 1 296, 1, qui fortasse est Herodianas: νηλήϲ ἐκ τοῦ ἐλεῶ ἐλεήϲ καὶ μετὰ τοῦ νη ϲτερητικοῦ κατὰ ϲυγκοπὴν νηλεήϲ νηλήϲ· ἔϲτι δὲ καὶ νηλεήϲ, δύο γὰρ ἔχει εὐθείαϲ, ἐξ οῦ καὶ ἡ κλητικὴ «ὦ νηλεέϲ» «ενηλεέϲ, οὐκ ὄρα δὴ ϲοι πατὴρ ἦν». cf. II. Pr. B 115, Eustath. 1516, 1. ad fr. *212, Herodianum ita praecepisse patet ex II. Pr. Λ 257: πολλά φαϲι διὰ τὴν ϲυγκοπὴν ψιλοῦϲθαι· ἀπεδείξαμεν δὲ ημεῖϲ ἐν ἑτέροιϲ, ὡϲ καὶ δαϲὺνεται· ἑϲτήκαμεν γοῦν καὶ ἕϲταμεν, Ἡράκλεεϲ Ἥρακλεϲ cf. Mon. 47 , 2. ad fr. *213. Il. Pr. Δ 109 τὸ χρέεα χρέα ϲυγκοπή, nam haec pars annota tionis initio perversae sana videtur. Fortasse ab Hereodiano profectum est E. M ad fr. [213d]. Illustravit hunc locum Lob. El. 1 273 seqq. γεγόναϲι κατὰ ϲυγκοπὴν τοῦ ε· οὔτε γὰρ δυνάμεθα λέγειν ὅτι κατὰ κρᾶϲιν γεγόναϲιν, ἐπειδὴ τὸ α ϲυνεϲταλμένον ἔχουϲιν οἰον. «παλαιγενέων κλέα φώτων » (Apoll. Rhod. I 1).

214. Theogn. 88, 16. κνήμη: ἀπὸ τοῦ κινῶ κινήϲω κινήμη καὶ κατὰ ϲυγκοπὴν τοῦ ι κνήμη· οὕτωϲ Ἡρωδιανὸϲ καὶ Φιλόξενοϲ.