206b. 
Ep. Cr. I 338, 22: τὰ εἰϲ οϲ διϲόλλαβα τοῖϲ αὐτοῖϲ ϲυμφώνοιϲ
κεχορηγημένα, παραληγόμενα τῷ ο βαρύνεται οἷον κόττοϲ, ὄϲϲοϲ,ὄρροϲ,
κόλοϲ, ϲπόγγοϲ· τὸ νοϲϲόϲ ἐκ τοῦ νεοϲϲόϲ. 206c. 
E. M. 319, 27: ἔθριϲε: παρὰ τὸ θερίζω κατὰ ϲυγκοπὴν θρίζω
καὶ ἀποθρίζω καὶ ἀπέθριϲεν. 206d. 
E. Or. 55, 6, E. M. 386, 7: ἐτάζω: ὥϲπερ παρὰ τὸ μάταιον 
γίνεται ματαιάζω, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἐτεόν τὸ ἀληθέϲ γίνεται ἐτεάζω
τὸ τὴν ἀλήθειαν ἐρευνῶ καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε ἐτάζω καὶ ἐξετάζω. 206e. 
Arcad. 62, 18: τὸ ἀμνόϲ ὀξύνεται· ἀπὸ γὰρ τοῦ α καὶ ἐπιθετικώτερον.
ἄμενοϲ γὰρ παρὰ τὸ μὴ ἔχειν μένοϲ.
Schel. ΒDLV ad II. B 461. Ἀϲίω ἐν λειμῶνι (Β 461) ἐν γενικῇ
ἐκληπτέον καὶ χωρὶϲ τοῦ ι ὡϲ τὸ «ἐϋμμελίω Πριάμοιοs. οὕτωϲ
Ἡρωδιανὸϲ ἐν τῇ καθόλου. ad fr. [206a]. Hanc sententiam Lob. El. I 239 auctore indignum putat. ad fr. [206b ]. Haec sunt ex canone tonico, quem ex Herodiano derivatum
esse scimus ex Eustath. 1746, 27. ad fr. [206 d]. Sioiter Choer. Ep. in Psalm. 120, 22. ad fr. [206f]. cf. Choer.413, 11 αἱ διὰ τοῦ εω γενικαί, εἰ μὲν ἀπὸ βαρυτόνων
κοινῶν γενικῶν ὦϲι, προπαροξύνονται οἷον Ἀτρείδου Ἀτρείδεω, ρέϲτου Ὀρέϲτεω,
ἀπαθὲϲ δηλονότι οὖϲαι· ἐὰν γὰρ πάθωϲι, πρὸ μιᾶϲ τοῦ τέλουϲ ἔχουϲι τὴν ὀξεῖαν
οἰον Ἑρμείου Ἑρμείεω καὶ κατα ϲυγκοπὴν τοῦ ε παροξυτόνiϲ «Ἥρηϲ Ἑξρμείω
τε» (0 214). St. B.s. Ἀϲία E. M.153, 46, Lob. E1. 1 256, Il 96 cum not. 208. 
Choer. 318, 24: τὸ πατήρ πατέροϲ γίνεται κατὰ ϲυγκοπὴν πατρόϲ
ἐν τῇ γενικῇ καὶ μήτηρ μητέροϲ μητρόϲ καὶ θυγάτηρ θυγατέροϲ θυγατρόϲ.
τὸ δὲ ἀνήρ ἀνέροϲ γενόμενον κατὰ ϲυγκοπὴν ἀνρόϲ ἐξ ἀνάγκηϲ
 ἐπλεόναϲε τὸ δ καὶ ἐγένετο ἀνδρόϲ οὐκ ἠδύνατο γὰρ εἰναι ἀνρόϲ
χωρὶϲ τοῦ δ, ἐπειδὴ τὸ ν πρὸ τοῦ ρ οὔτε ἐν ϲυλλήψει δύναται εἰναι
οὕτε ἐν διαϲτάϲει.