205b. Mon. 23, 25: τὰ εἰϲ μεν λήγοντα πληθυντικὰ ἀεὶ θέλει καθαρὸν ἔχειν τὸ μ, δίδομεν, τίθεμεν, λέγομεν, νοοῦμεν. εἰ μέντοι ϲύμφωνον εὑρεθείη, ϲυγκοπὴ πρὸ αὐτοῦ ὁρᾶται γινομένη ῖϲαμεν ῖϲμεν, ἴδομεν ἴδμεν, ἐοίκαμεν ἔοιγμεν, δέδοιγμεν, ἐπέπιθμεν.

250c. E. M. 428, 29: «λϲατο βοῦϲ» Ἴβυκοϲ παρὰ τὸ ἠλάϲατο.

Apollonius exceperat, disseruit: δίϲ θανέεϲ et τρὶϲ οἴζυοϲ κατὰ παράθεϲιν pronuncianda, τρίϲφυλλον vero per pleonasmum literae ϲ explicandum esse ut explicatur in An. Ox. IV 309, numeralia vero velut διϲχίλιοι καὶ διϲμύριοι proprie quidem paratheta esse, sed ϲυνθέτωϲ sub uno accentu pronunciari (cf. E, M 767, 36 τὸ διϲχίλιοι καὶ τριϲμύριοι ὡϲ ἔχοντα τὸ ϲ ἐν παραθέϲει ἐϲτίν). Choer. Ortt. 267, 30 Apollonii sententiam refert recsca Herodiani refututione.ad fr. 205 cf. Lob. EI. Ι 299.ad fr. [205a]. cf. Lob. El. 1 230 cum not. 19, in qua locus Ep. I 251, 6 τὸ καρήατοϲ οὐκ ἀπὸ τοῦ κάρηαρ recte emendatur οὐκ ἀπὸ τοῦ κάρηαϲ.ad fr. [205b]. cf. Lebrs ad h. l. et Lob. El. I 233 et 321, qui citat E. M. 253, 23, Ep. Hom. 214, E. M. 350, 52 et 355, 26.ad fr. [205c]. ἆλτο Ascalonita ex ἥλατο concisum et spiritum asperum in lenem mutatum putavit Il. Pr Ζ 239, Herodianus ipse lenem ex literarum syntaxi taxi repetivit neque de ayncope cogitavit Il Pr. Α 532.

206. St. B. 431, 1: Μανθυρέα κώμη Ἀρκαδίαϲ· τὸ ἐθνικὸν Μανθυρεύϲ διὰ τὸ ἐπάλληλον τῶν δύο εε.

207. Choer. 178, 29: τὰ παρὰ τὸ κλέοϲ ϲύνθετα εἰ μεταγένωνται εἰϲ ηϲ, τὴν ποϲότητα τῶν ϲυλλαβῶν φυλάττουϲι τοῦ οὐδετέρου οἷον ἀκλεήϲ, δυϲκλεήϲ, Ἡρακλέηϲ, Ϲοφοκλέηϲ ἐὰν δὲ γένωνται εἰϲ οϲ, μίαν ϲυλλαβὴν ϲυγκόπτουϲι, τουτέϲτι τὸ ε οἷον Πάτροκλοϲ, Ἑχεκλοϲ, έρεκλοϲ, καὶ ταῦτα τῶν ἄλλων τῶν εἰϲ οϲ οὐδετέρων φυλαττόντων τὴν ποϲότητα τῶν ϲυλλαβῶν ἐν τῇ ϲυνθέϲει κἄν εἰϲ ηϲ γένωνται κἆν εἰϲ οϲ οἷον ϲθένοϲ ἀϲθενήϲ, γένοϲ εὐγενήϲ, ῥῖγοϲ δύρριγοϲ, ξίφοϲ ἄξιφοϲ, χεῖλοϲ ἀγκυλόχειλοϲ.

206a. Theogn. 123, 15: τλαίϲιον: γέγονε παρὰ τὸ πέλαϲ καὶ ϲυγκοπῇ πλάϲιοϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ῑ πλαίοιοϲ. οὕτωϲ Ἡρωδίαν ὸϲ ἐν τῇ καθόλου.