195. 
Choer. Dict. 438. τὸ ἄκμων ϲύνθετόν ἐϲτι παρὰ τὸ α ἐπιτατικὸν
μόριον καὶ καμών ἀκάμων καὶ κατὰ ϲυγκοπὴν ἄκμων οἱονεὶ ὁ 
πάνυ κάμνων. 196. 
E. M. 394, 34: ὐξαντίδοϲ γενεῆϲ: ὐξάντιοϲ· τὸ πατρωνυμικὸν
ὐξαντιάδηϲ, τὸ θηλυκὸν Εὐξαντιάϲ Εὐξαντιάδοϲ. ἄρον τὸ α καὶ γίνεται
Εὐξαντίϲ ὐξαντίδοϲ. Ἡρωδιανὸϲ περὶ παθῶν. 197. 
Ep. Cr. I 422, 19. ρτακίδηϲ. τῷ εἴδει πατρωνυμικόν. τὸ προκατάρχον
Πρτακοϲ «καὶ Ἄοιον ρτάκου υἱόν» (Ν 759). τὰ δὲ ἀπὸ μάλαξ. ϲυγκοπὴ καὶ μετάθεϲιϲ τοῦ μ εἰϲ β βλάξ οὐ γὰρ ἐδύνατο τὸ μ προτάϲϲεϲθαι
τοῦ λ. ad fr. *194. Hoc Herodianeum esse patet ex II. Pr. Α 567: ἔϲτι ῥῆμα ἰάπιω,
ὃ ϲημαίνει τὸ διαφθείρω καὶ βλάπτω, ἔνθεν τὸ «επολλὰϲ δ’ ἰφθίμουϲ ψυχὰϲ Ἄϊδι
προῖαψενα καὶ μέϲον αὐτοῦ κατ’ ἔλλειψιν τοῦ α «εμέγα δ’ ἴψαο λαὸν Ἀχαιῶν»
(Α 454) ἔνθεν καὶ τὸ ἴψ. ἔϲτι δὲ θηρίον διατρῶγον τὰ ξύλα. ad fr. *195. Quamquam Lobechius El. I 221 not. 5 hoc ex confesso fictum
esse dicit ut κεκάμηκα — κέκμηκα E. M. 521, 30 tamen ut locas R. M., ubi τὸ
κέκμηκα οὐκ ἔϲτι ἀπὸ τοῦ κμῶ, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ κεκάμηκα diserte Herodiano adscribitur,
sic etiam hoc Choetobosci adnotamentum ex Herodiano petitum videtur,
praesertim si memineris eum ap. Arcad. 62, 18 ἀμνόϲ ducere ab ἄμενοϲ παρὰ
τὸ μὴ ἔχειν μένοϲ. Accuratius de ἄκμων disseruit Choer. etiam alio loco 819, 22
eadem vestigia premens: ἄξιόν ἐϲτι ζητῆϲαι, διατί ἡ ἑκών μετοχὴ ἐν τῇ ἀέκων
ἀναβιβάϲαϲα τὸν τόνον ἔμεινε μετοχὴ καὶ οὐκ ἐγένετο ὄνομα; καὶ ἔϲτιν εἰπεῖν,
ὅτι ἐκ τῆϲ α ϲτερήϲεωϲ ϲυντιθεμένη καὶ φυλάττουϲα τὸ τέλοϲ φυλάττει καὶ τὸ
αὐτὸ μέροϲ τοῦ λόγου οἷον δοῦλοϲ ἄδουλοϲ, φίλοϲ ἄφιλοϲ, ϲεμνόϲ ἄϲεμνοϲ, κακόϲ
ἄκακοϲ, ψευδήϲ ἀψευδήϲ, ϲαφὴϲ ἀϲαφήϲ τὸ γὰρ τλάϲ Ἄτλαϲ καὶ τὸ βάϲ Ἄβαϲ
φυλάξαντα τὸ τέλοϲ καὶ μὴ φυλόξαντα τὸ αὐτὸ μέροϲ τοῦ λόγου, ἀλλὰ γινόμενα
ὀνόματα οὐκ ἀντίκειται ἡμῖν, ἐπειδὴ οὐκ ἔχουϲι τὴν α ϲτέρηϲιν, ἀλλὰ τὴν πρώτην
ἐπίταϲιν οἷονεὶ ὁ πάνυ καρτερῶν, πάνυ βαίνων (pr. βοῶν) ἔπειδὴ οὖν ἡ
ἀέκων ἐφύλαξε τὸ τέλοϲ τοῦ ἑκών, τούτου χάριν καὶ τὸ αὐτὸ μέροϲ τοῦ λόγου
ἐφύλαξε καὶ ἔμεινε μετοχή. — τὸ ἄκμων ἀπὸ τοῦ α καὶ τῆϲ καμών μετοχῆϲ γενόμενον
καὶ μὴ φυλάξαν τὸ αὐτὸ μέροϲ τοῦ λόγου, ἀλλὰ γενόμενον ὄνομα οὐκ
ἀντίκειται ἡμῖν, ἐπειδὴ τὸ α οὐ μόνον ϲτερητικὸν δύναται εἶναι ἐνταῦθα, ἀλλὰ
καὶ ἐπιτατικόν, ἄκμων γὰρ λέγεται ἢ παρὰ τὸ μὴ κάμνειν ἢ παρὰ τὸ πάνυ
κάμνειν· ἄλλωϲ τε δὴ καὶ τοῦ κάμνω ϲυνέκοψε φωνὴν οἷον ἀκάμων καὶ ἄκμων
καὶ τούτου χάριν οὐκ ἔμεινε μετοχή. Herodiano deberi videtur etiam E. Or. 17
17 : ἄτρακτοϲ. ταράϲϲω ταρακτόϲ ἀτάρακτοϲ καὶ ϲυγκοπῇ ἄτρακτοϲ; legitur
enim hoc adnotamentum medium inter alia Herodianea. ad fr. 196. Idem in Bekk. An. 850, 28 et An. Ox. IV 327 Apollonio assignatur,
cum quo Hlerodianus ceterum de femininis patronymicorum formatione
dissentiens de afectione certe huius vocabuli concinisse putandus est. ad fr, *197. Ex praecedento fr. etiam hoc ab Herodiano profectum esse
probatur. τῶν εἰϲ ιοϲ διὰ τοῦ αδπc ποιεῖ τὰ πατρωνυμικά· ἐχρῆν ἄρα παρὰ τὸ
Ἐριχθόνιοϲ Ἐριχθονιάδηϲ, ἀλλὰ κατὰ ϲυγκοπὴν Ἐριχθονίδηϲ. 198. 
St. B. 20, 4: Ἀγνώνεια: τὸ ἐθνικὸν Ἀγνωνείτηϲ ὡϲ Μαρωνείτηϲ
 τοῦ λαρώνεια καὶ Καυκωνείτηϲ τοῦ Καυκώνεια κατ’ ἔλλειψιν
τοῦ α. 199. 
St. B. 322, 2: Ἰάμνια: τὸ ἐθνικὸν ἔδει Ἰαμνιάτηϲ. ἔϲτι δὲ καὶ
Ἰαμνίτηϲ καθ’ ὕφεϲιν τοῦ α. τὰ γοῦν καθ’ ὕφεϲιν τοῦ α διὰ διφθόγγου
 εἰϲὶ πλὴν τοῦ Ἰαμνίτηϲ καὶ τοῦ Δαυνίτηϲ.