185. St. B. 493, 6: Ὁμόλιον πόλιϲ Μακεδονίαϲ καὶ Μαγνηϲίαϲ. τὸ δὲ Ὁμολώϊον κτητικόν ἐϲτι κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ω.

182a. Il. Pr. 0 365: τὸ ἥτε ξείνων θέμιϲ ἐϲτί (Od. ι 268) δαϲύνεται, τὸ δὲ ἠύτε ψιλοῦται.

182b. Ep. Cr. 313, 5: τὰ εἰϲ ω λήγοντα ῥήματα ἕτε βαρυτονεῖται εἶτε περιϲπᾶται, διὰ τοῦ υ βραχυνομένου ἐπεκτείνεται παρὰ τοῖϲ Ἴωϲιν οἷον κινῶ κινύω, φορῶ φορύω, ἐξ οὖ κατὰ παρένθεϲιν Δωρικὴν τοῦ ν φορύνω.

ad fr. *184. Similia habet St. B. 134, 25 Ἀϲπίϲ: τὸ ἐθνικὸν Ἀϲπιδίτηϲ τῷ ἔθει τῶν Αἰθιοπικῶν πόλεων καὶ Λιβυϲϲῶν τὸ δ’ ἀϲπιδιώτηϲ παρὰ τῷ ποιητῇ (B 554, Π 167) κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ω· ἔϲτι δὲ τοῦτο παρὰ τὸ ἀϲπίδιον Μένανδροϲ κἀϲπίδιον ἐπριάμην τι καὶ μαχαίριον». τὸ δὲ ἀϲπιδίτηϲ Ϲοφοκλῆϲ ἐν Ναυπλίῳ καταπλέοντι «ἀλλ’ ἀϲπιδίτην, ὄντα καὶ πεφραγμένον». Conferri possunt St. B. 474, 7 νῆϲοϲ: ὁ ταύτην οἰκῶν νηϲίτηϲ, τοῦ δὲ νηϲίον νηϲιώτηϲ, p. 512, 20 πατρίϲ. τὸ ἐθνικὸν ὤφειλε πατρίτηϲ· ἄμεινον δὲ τὸ πατριώτηϲ; 4770, 13 αύκρατιϲ πόλιϲ Αἰγύπτου, ὡϲ πολίτηϲ Ναυκρατίτηϲ, καὶ Ναυκρατιώτηϲ ὡϲ Πηλουϲιώτηϲ, ἴϲωϲ ἀπὸ τοῦ Ναυκράτιον Ναυκρατία ὡϲ Ἰταλία Ἰταλιώτηϲ. — De ἀγροιώτηϲ (quod ex E.M. 12, 40 emendavit Larcher) cf. St. B. s. ἀγρόϲ· ἀγρότηϲ καὶ ἀγροιὡτηϲ.ad fr. [182a]. cf. E. M. 440, 11 τὸ ἤ ἀντὶ τοῦ ὡϲ προϲθέϲει τοῦ τε καὶ πλεοναϲμῶ τοῦ ῦ γίνεται ἠύτε δεῖ δὲ γινώϲκειν ἠύτε ἐν διαϲτάϲει· κανὼν γάρ ἐϲτιν ὁ λέγων, ὅτι οὐκ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι τὸ η καὶ υ ἐν μιᾷ ϲυλλαβῇ χωρὶϲ εἰ μὴ ἐν κλίϲει ῥήματοϲ ὡϲ αὐδῶ ηὔδων, αὐχῶ ηὔχουν· ἀναγκαίωϲ οὖν ἡ διάϲταϲιϲ τοῦ ἠύτε ὁμοίωϲ τῷ γρῆυϲ καὶ νῆυϲ, cum quibus congruit fere Apoll. de adv. 559 seqq.ad fr. [182b]. Ex compluribus de parectasi vocalis υ in verbis (E. M. 115, 13 ἀνύω, E.M. 111, 14 150, 48, Ep. Cr.I 322, 7) adnotamentis hoc recepi, quia iam vox epectasis (cf. Mon. 43, 31 ἐϲθίω) Herodiani memoriam excitat. huc accedit, quod pleonasmum literae ν in verbis Doricum vocat etiam ap. Eustath. 562, 43.

186. E. M. 176, 45: ἀφέωκα τὸ θέμα ἀμφίβολον· ὁ παρακείμενοϲ ἀφεῖκα, εἶτα ἐλλείψει τοῦ ι καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ υ ἀφέωκα. ἄλλοι ὥϲπερ παρὰ τὸ πτῶ γίνεται πέπτηκα καὶ πέπτωκα κατὰ τροπὴν τοῦ η εἰϲ ω, οὕτω καὶ ἧκα πλεοναϲμῷ τοῦ ε ἕηκα καὶ τροπῇ τοῦ η εἰϲ ω· ἀφέωκα καὶ ὁ παθητικὸϲ παρακείμενοϲ κατὰ τὸ τρίτον ἀφέωνται. οὐ δεῖ δὲ τὰ ἀμφιβαλλόμενα παραλαμβάνειν. οὕτωϲ Ἡρωδιανὸϲ ἐν τῷ περὶ παθῶν.

187. Ep. Cram. II 338, 24: ἀπαιωρήϲαϲ: ἐκ τοῦ αἴρω τὸ κουφίζω πλεοναϲμῷ τοῦ ω αἰωρῶ ὥϲπερ ἀπὸ τοῦ ἔθω εἶθα εἴωθα καὶ ἀφεῖκα ἀφέωκα ἢ ἀπὸ τοῦ ἀφῆκα πλεοναϲμῷ τοῦ ε ἀφέηκα καὶ τροπῇ τοῦ μακροῦ εἰϲ μακρὸν ἀφέωκα, καὶ ἀφέωνται κατὰ πάθοϲ. ὁ Ἡρωδιανὸϲ ταῦτα ἐν τῷ κατὰ πάθη(?).