173. 
Eustath. 468 extr: Ὅμηροϲ τὸν πολίτην πολιήτην φηϲίν, ὅπερ
Ἰωνικὸν εἶναι δοκεῖ κατὰ τὸ Μαϲϲαλιήτϲ Ἀπολλωνιήτηϲ, οἰκιήτηϲ, ἅπερ
κεῖνται παρὰ τῷ Ἡρωδιανῷ. St. B. 43, 1: τὸ πολιήτηϲ πλεοναϲμὸν ἔχει τοῦ η ὡϲ τὸ μυθιήτηϲ, 
ὅπερ οὐδ’ ἐθνικόν, καὶ τὸ Ἰουλιήτηϲ ἀπὸ τοῦ Ἰουλίτηϲ. τὸ δὲ
Βαργυλιήτηϲ καὶ Μαϲϲαλιήτηϲ τέτραπται. 174. 
E. M. 698, 2: πωγωνιήτηϲ. πώγων πώγωνοϲ πωγωνίτηϲ καὶ 
πλεοναϲμῷ τοῦ η πωγωνιήτηϲ ὡϲ πολιήτηϲ· ἤ παρὰ τὸ πωγωνία πωγωνιάτηϲ
καὶ κατὰ τροπὴν πωγωνιήτηϲ. λέγουϲι δέ τινεϲ, ὅτι ἀπὸ
τῶν εἰϲ ων ληγόντων οὐκ ἔχει γεγονέναι πωγωνία. Κράτηϲ δ’ οὖν ἐν ad fr. 169. Verba extrema ὡϲ τὸ ποίμνιον κτλ. addidi ex Ep. Hom. 374, 9,
E. M. 748, 38, quae de ταφήιον dicta eunt, separatim protulit.
ad fr. *170. Hoc Herodianeum esse ex superiore fragmento consequitur et ex
sermone cf. e. g. Mon. 7, 26 Ἀλκαῖοϲ δὲ καὶ ω ἀποφαίνεται τὸ ὄνομα ὠρανὸϲ
λέγων —ὥϲτε τὸ ἐπιζητούμενον παρ’ αὐτῷ λελύϲθαι et 8, 24 μήποτε οὖν Δωριεῖϲ
διὰ τοῦ α προφερόμενοι αὐτὸ (sc. ’Ἄρτεμιϲ) κατά τι κατορθοῦϲιν. Ἄρταμιϲ
γὰρ λέγουϲιν ὡϲ τὸ δύναμιϲ καὶ Ϲεμίραμιϲ. 14, 21 ὁ μέντοι Ἀνακρέων καὶ χάρι
τόειϲ εἶπεν ἀποδοὺϲ τὸ ἐντελὲϲ τῇ λέξει. — Quae St. B. fr. *171 et *172 praebet,
Herodianea esse elucet, addere licet 320, 12 Θυνιάϲ νῆϲοϲ. λέγεται καὶ Θυν
καὶ Θυνίϲ καὶ Θυνηΐϲ. ad fr. 173. Eustath. et St. B. ex eodem fonte hausisse clarum est, sed exhibui
locos, sicut scripti sunt, quamquam utrumque adnotamentum connectere
potui. Ἰουλιήτηϲ ὡϲ πολιήτηϲ commemorat St. B. etiam 335, 13 Ἰουλίϲ. ad fr *174. Hoe Herodiani esse fr. proximum docet, inserui verba, quae
omissa esse intelectus probat: καὶ πλεονοϲμῷ τοῦ η— καὶ κατὰ τροπὴν πωγωνιήτηϲ,
porro cum Meinekio fr. com. I 82 ed. min. pro Κράτηϲ γοῦν: δ’ οὖν. Eustath. 539,18 ex ἀρή cum pleonasmo diphthongi ει an cum E.M.l. c. ex ἄρέα
ab Ἀρέωϲ genetivo propagato inserto ι ortum putaverit, nescimus. Μετοίκοιϲ λειποπωγωνία ἔφη. δύναται οὖν, ὥϲπερ οἰκία οἰκιάτηϲ,
οὕτω πωγωνία πωγωνιάτηϲ καὶ πωγωνιήτηϲ γενέϲθαι. 175. 
Ep. Hom. 298, 32. Nυϲήϊον. ἀμφίβολον· εἰ γὰρ παρὰ τὸ Nύϲιον,
 πλεοναϲμόϲ ἐϲτι τοῦ η εἰ δὲ παρὰ τὸ Νῦϲα, ὤφειλε μὲν εἶναι
Nύϲειον, ἀλλ’ ὥϲπερ παρὰ τὸ ἄρειον ἀρήιον αὐξήϲει γέγονεν, οὕτω
Νυϲήϊον, ὥϲτε δύναται διαίρεϲιϲ εἶναι καὶ ἐπέκταϲιϲ, ἀλλ’ οὐ πλεοναϲμόϲ.
τὸ δὲ γαιήϊοϲ ἀπὸ τοῦ γαῖα γαίϊοϲ ἐν πλεοναϲμῷ καὶ τὸ κ πολεμήϊα»
παρὰ τὸ πόλεμοϲ πολέμια. ὅταν οὖν εἴπῃ «πολεμήϊα τεύχεα»
 (H 193) πλεονάζει τὸ η. 176. 
Theogn. Cr. II 91,21 : κρήηνον τὸ ἐπιτέλεϲον· γέγονε δὲ παρὰ
τὸ κραίνω· ὁ ἀόριϲτοϲ ἔκρανα· τὸ προϲτακτικὸν κρᾶνον καὶ Ἰωνικῶϲ
τροπῇ τοῦ α εἰϲ η κρῆνον καὶ ἐν πλεοναϲμῷ τοῦ η κρήηνον. οὕτωϲ
 Ἡρωδιανὸϲ ἐν τῷ περὶ παθῶν. 177. 
Ep. Cram. I 342, 26: ἀριθμόϲ. παρὰ τὸ ἄρω τὸ ἁρμόζω —
Ὅμηροϲ «ἄρϲαντεϲ κατὰ θυμόν » (Ιl.Α 136) γίνεται ἁρμόϲ καὶ πλεοναϲμῷ
τοῦ ϲ ἀρϲμόϲ καὶ τροπῇ τοῦ ϲ εἰϲ θ ἀρθμόϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ
 ι ἀριθμόϲ. ἁρμογὴ γὰρ μονάδων ὁ ἀριθμόϲ. οὕτωϲ Ἡ ρωδιανόϲ· ὁ
δὲ πατὴρ αὐτοῦ ὁ Ἀπολλώνιοϲ παρὰ τὸ ἁλίζω τὸ ϲυναθροίζω ἁλιϲμόϲ
καὶ τροπῇ τοῦ ϲ εἰϲ θ ἁλιθμόϲ καὶ τοῦ ἀμεταβόλου εἰϲ ἀμετάβολον
ἀριθμόϲ· οἱονεὶ ἡ ϲυνάθροιϲιϲ τῶν μονάδων. — E. Or. 26, 19.