168b. 
Arcad. 45 1: τὰ εἰϲ ειοϲ ὑπερδιϲύλλαβα μὴ πλεοναζούϲηϲ τῆϲ ε
διφθόγγου προπαροξύνεται Αἰάντειοϲ Ὁμήρειοϲ γαλήνειοϲ Ἰππάρχειοϲ·
τὸ δὲ ἀδελφειόϲ ἀπὸ τοῦ ἀδελφόϲ πλεονάζει τὸ ει. λαι δίφθογγον ὡϲ κτητικὸν αὐτὸ λαβών et in fine οὐκ ἔπαθε πλεοναϲμὸν ἀλλὰ
διαίρεϲιν. ad fr. 167. Accentum γεμῶμεν γεμῆτε γεμῶϲι mutavi ef. Lob. El. I 426,
ad Buttm. II 338, hem. 147. ad fr. 168. Sie scripsi pro ἀπωτέρω ἀπτέρω collato E. M. 183, 20 τὸ ἀψοφέωϲ
ἀπὸ τοῦ ἄψοφοι ἀψόφων τὸ ἐπίρρημα ἀψόφωϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ε ἀψοφέωϲ·
διαιρεῖϲθαι δὲ οὐκ ἔϲτιν. ὅμοιον δὲ τούτου καὶ τὸ ἀπτερέωϲ παρ’ Ἡϲιόδῳ
ἀπὸ τοῦ πτερέωϲ τὸ ταχέωϲ —duce Lob. El. 1 419 coll. p. 38 et El. 11 98 not.
98. Ex eodem fonte manavit Ep. Hom. 374, 3 προφρονέωϲ. πρόφρων πρόφρονοϲ
πρόφρονεϲ προφρόνων προφρόνωϲ, εἶτα ποιητικῶϲ προφρονέωϲ πλεοναϲμῷ
τοῦ ὲ ὡϲ ἀψοφέωϲ. ἀπὸ γὰρ τοῦ ἄψοφοι ἀψόφων ἀψόφωϲ καὶ ἀψοφέωϲ. ad fr. [167a]. cf. Lob. El.1 426. ad fr. [167 b]. cf. Lob. El. 11 225 et Pros. Cath. 469, 14. ad fr. [168a et b). cf. Lob. El. I 430. De ἀρειή ex E. M. 139, 24 comperinus
Herodianum in Ϲatholica accentum abnormem dixisse, sed utrum cum 169. 
E.M. 659, 46: Πελοπηΐϲ. ὡϲ παρὰ τὴν Κέκροπι δοτικὴν γίνεται
Κεκροπίϲ Αἰθίοπι Αἰθιοπίϲ, οὕτω Πέλοπι Πελοπίϲ καὶ πλεοναϲμῷ
τοῦ Πελοπηΐϲ ὡϲ τὸ ποίμνιον ποιμνήϊον καὶ τάφοϲ τάφιοϲ καὶ ἐπιτάφιοϲ
ταφήϊον « Λαέρτῃ ἥρωϊ ταφήϊον» (Od. β 99). περὶ παθῶν. 170. 
Ep. Hom. 255, 7: Καδμηΐδι γαίῃ (Hesiod. op. 161): ὥϲπερ
παρὰ τὸ Δάρδανοϲ ἐκπίπτει πατρωνυμικὸν εἰϲ ιϲ Δαρδανίϲ καὶ παρὰ
τὸ Πρίαμοϲ Πριαμίϲ, οὕτωϲ ἔδει καὶ παρὰ τὸ Κάδμοϲ Καδμίϲ. τὸ ἄρα
Καδμηΐϲ ἐπλεόναϲε τὸ η. ὅτε οὖν φηϲιν ὁ Ἴβυκοϲ «παρελέξατο Καδμίδι 
κούρᾳ », τὸ ὀφειλόμενον ἀπέδωκεν. 171. 
St. B. 666, 14: Φίλυρεϲ ἔθνοϲ πρὸϲ τῷ Πόντῳ. τὸ θηλυκὸν Φιλυρίϲ
καὶ Φιλυρηΐϲ πλεοναϲμῷ τοῦ η. 172. 
St. B. Βρύξ. τὸ θηλυκὸν Βρυγίϲ καὶ Βρυγηΐϲ ὡϲ Καδμηΐϲ.