148. 
Ep. Hom. 300, 1, E. M. 599, 20. νέαται. ὅϲοι μὲν ἐνεϲτῶτα
παραλαμβάνουϲιν, ἀντὶ τοῦ οἰκοῦνται ὅϲοι δὲ παρακείμενον, οἷον οἰκημένοι
εἰϲίν. ἔϲτι ῥῆμα νῶ τὸ οἰκῶ. τούτου ὁ παρακείμενοϲ νένηκα,
παθητικὸϲ νένημαι καὶ πληθυντικὸν νενήμεθα νένηϲθε νένηνται. τὸ 
Ἰωνικὸν νενέαται· ἄρον τὴν νε ϲυλλαβὴν «νέατι Πύλου ἠμαθόεντοϲ»
(Ι 153) ὥϲτε ὅμοιον εἶναι τῷ δεδέχαται δέχαται. 149. 
Ep. Hom. 287, 28: μεμετρέαται. τοῦτο Ἰωνικόν ἐϲτιν, ὡϲ γὰρ
νενόηνται νενοέαται καὶ περιπεποίηνται περιπεποιέαται, οὕτωϲ καὶ μεμέτρηνται 
μεμετρέαται παρὰ τῷ Ἑκαταίῳ «ὁ μὲν οὖν Βόϲποροϲ καὶ ὁ
Πόντοϲ καὶ ὁ Ἑλλήϲποντοϲ κατὰ ταῦτά μοι μεμετρέαται» καὶ παρ’
Ἱππώνακτι «οἱ δέ μευ ὀδόντεϲ ἐν τοῖϲ γνάθοιϲι κεκινέαται» καὶ Ἀνακρέων
«αἱ δέ μευ φρένεϲ ἐκκεκωφέαται» καὶ τὸ περιβεβλέαται. 150. 
Ep. Hom. 373, 29: παρείατο. Καλλίμαχοϲ «κούρη δὲ παρείατο
δακρυχέουϲα. τινὲϲ πλεοναϲμὸν ἡγήϲαντο τοῦ α. ἀντὶ τοῦ παρῆν
γάρ ἐϲτι ἢ καὶ παρέζετο. οὐκ ἔϲτι δὲ πλεοναϲμόϲ, ἀλλὰ πληθυντικόν
ἐϲτιν ἀντὶ ἑνικοῦ τιθέμενον ὡϲ τὸ «οἱ δ’ εἵατ’ εἰν ἀγορῇ (Od 503). καὶ κρινθῆναι οἶον «ὁ δ’ ἐκλίνθη καὶ ἀλεύατο κῆρα μέλαιναν» (Γ102) «ἐκλίνθη δὲ
μάχη3 «διακρινθῆτε μάχεϲθαι» (Od. ω 532).— In parte, quam ex E. M. recepi,
οὐκ ἄρα scripsi pro οἶμαι colato E. Oud. 312, 24 s. v. κεκλιμένοϲ, ubi οὖ γὰρ
τὸ κλίνω, ἀλλὰ τὸ περικεκλιμένοϲ, quae verba sic fere mutanda sunt οὐκ ἄρα
παρὰ τὸ κλίνω, ἀλλὰ τὸ κεκλιμένοϲ ἀντὶ τοῦ περιεχόμενοϲ, et ἀλλ’ pro ἄλλοι.
Verba ab οἷον «κύϲε — ἀμφοτέρωθεν» ex cod. Paria. 2638 et E. Gud. adieci,
quibus etiam subscriptio debetur. Sed omisi, quae ibi exstant sed desunt in
E. M. ἤ ἀπὸ τοῦ δικληΐϲ δικλίϲ, δικληΐδεϲ δικλίδεϲ. οὐκ ἀναγκαῖον δέ, ut ab
Herodiano aliena et ab epitomatore adiecta. ad fr. *148. II. Pr. 153 Herodianus dicit: πᾶϲαι δ’ ἐγγὺϲ ἁλὸϲ νέαται Πύλου
ἠμαθόεντοϲ. ὡϲ κέαται. ϲημοίνει δὲ τὸ ναίονται γενόμενον παρὰ τὸ νῶ, οὖ
παραγωγὸν τὸ ναίω· ὅϲοι δὲ παροξύνουϲιν ὡϲ ἐπὶ τοῦ ἔϲχαται κατὰ τὸ νοητὸν
παραλαμβάνουϲιν οὐδ’ εὐθεῖαν δὲ ὑγιῶϲ παροξύνουϲιν· ὀφείλει γὰρ ὁμοτονεῖν τῷ
νέατοι. Ἀπολλώνιοϲ (? Ἀπολλόδωροϲ ex Schol. L) δὲ διὰ τοῦ κ γράφει κέαται.
Hinc concludi possit , quum Herodianum κέαται ex κεῖται pariter atque Choer.
698, 28 repetivisse probabile sit, eum etiam νέαται ex νεῖται praesente propa
gasse sed comparatione formae νέαται cum κέαται nihil aliud significare voluit
atque hoc: νέαται correpta paenultima α assumpsisse, quae autem primitiva.
forma speciei νέαται sit, hoc loco, ubi de accentu tantum agebatur, nihil attinuit
in libro yero περὶ παθῶν, ubi de origine quaerebatur, duas explicationes
esse pronunciavit, quarum alter, ex qua νέαται perfectum esse dicebatur, principatum
concessit, atque Herodiani sententiam etiam Eustath. 743, 42 (τὸ νέαται
ϲυγκοπὲν ἐκ τοῦ νεναίαται [scr. νενέαται] i. e. per aphaeresin natum) repraesentavit.
Neqne de origine Herodianea nostri fr. dubitare sinit quum adnotamenti
conformatio, de qua iam saepius diximus, tum dictio ἆρον, quae compluries
in Herodianeis se offert e. g. E. M. 663, 54. ad fr. 5149. cf. Herod. in E. M. 601, 20 νενόηται, ὅθεν καὶ νενοέαται Ἰωνικῶϲ
γίνεται. Praeterea auctorum testimonia Herodianeam originem produnt.
De Hecataeo iam Cram. adnotavit eius verba fere cum Herodoto IV 86 congruere,
qui forsitan ab illo petiverit idem observavit haec in E. M. 578, 42
confusa esse et ibid. p. 322, 20 Anacreontis locum allatum quidem esse, sed
auctore suppresso. ad fr. *150. Inserui ἢ ante καὶ παρέζετο; acceperunt enim aut pro παρἦντο
ab ἧμαι aut pro παρῆντο ab εἰμί, de quibus cf. Il. Pr. Z 336. Herodiani autem 151. 
E. M. 63, 18: ἅλιαϲ: ἔϲτιν ἅλιϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ α ἅλιοϲ·
ἔϲτι δὲ μονῆρεϲ τὸ ἐπίρρημα· οὐδὲν γάρ ἐϲτιν εἰϲ αϲ ἐπίρρημα προπαροξύτονον,
ἀλλ’ ἢ ὀξύτονον ἑκάϲ ἀγκάϲ ἢ παροξύτονον ὡϲ τὸ «ἀτρέμαϲ
 ἧϲο » (Β 200). οὕτωϲ Ἡρωδιανόϲ. 152. 
Steph. B. 383, 21: Κρήτην τὴν νῆϲον Κρεήτην ἔφη Ἀρχίλοχοϲ
κατὰ πλεοναϲμόν.