126c. 
Ιl. Pr. Δ 27: ἱδρ θ᾿ , ὃν ἵδρωϲα: αἰτιατική ἐϲτι κατ’ ἔκθλιψιν·
δύναται μένοι καὶ ἱδρῶ τε εἶναι τὸ πλῆρεϲ, ἐπειδὴ ϲύνηθεϲ αὐτῷ
οὕτωϲ τὴν αἰτιατικὴν προφέρεϲθαι. 126d. 
 Il. Pr. O 339: Μηκιϲτῆ. ὁμοίωϲ τῷ  «ἔνθ’ αὖτ’ ἀγγελίην ἔπι Τυδῆ
ϲτεῖλαν Ἀχαιοί» (ll. 384). καὶ ἤτοι ἀπεκόπη ἡ Μηκιϲτῆα αἰτιατική,
ἢ Δωρικῶϲ κέκλιται, ὅπερ μοι δοκεῖ καὶ ἄμεινον. 126e. 
Io. Alex. 12, 19: αἱ εἰϲ ω αἰτιατικαὶ ἀπὸ ἐντελῶν εἰϲ α πᾶϲαι
 πεπόνθαϲι· ἡ μὲν γὰρ Ἀπόλλω καὶ Ποϲειδῶ καὶ κυκεῶ καὶ αἱ παραπλήϲιαι
ἀποκοπεῖϲαι οὐκ ἤμειψαν τῶν ὁλοκλήρων τὸν τόνον. 126f. 
Io. Alex. 12, 16: οὐδεμία εἰϲ α λήγουϲα αἰτιατικὴ ὀξύνεται· ἔνθεν
ἡ νιφάδα ἀποκοπεῖϲα ἀνεβιβάϲθη ἀλευόμενοι νίφα λευκήν» (Hes.
 Ορ. 533). in censum venit dativus ἥρῳ, de quo E. M. 437, 54 ἥρῳ Δημοδόκῳ (Od. θ 483)
δοτικὴ ἐϲτιν ἀντὶ τοῦ ἥρωϊ· κλίϲιϲ καὶ οὐκ ἀποκοπὴ. In hoc adnotamento dictio
Herodiani memoriam excitat, sed si conferas praeceptum de ἔρῳ in E. M. 379
52, quod et ipsum vestigia Herodianea prodit: ἔρω εἰ μέν χωρίϲ τοῦ ι, ἀποκοπή
ἐϲτιν ἀπὸ τῆϲ ἔρωτοϲ γενικῆϲ καὶ ἔρωτι δοτικῆϲ· εἰ δὲ μετὰ τοῦ υ ὁ ἔροϲ τοῦ
ἔρου τῷ ἔρῳ — suspiceris primitus scriptum esse: ἥρῳ — εἰ μὲν μετὰ τοῦ υ ι, κλίϲιϲ
καὶ οὐκ ἀποκοπὴ, εἰ δὲ χωρὶϲ τοῦ ι, ἀποκοπή. Ex eodem fonte fluxit E
Gud. 191, 32, E. M. 313, 51 ἐν χρῶ. προϲγραφομένου τοῦ ι ἡ κλίϲιϲ τοῦ χρωτὸϲ
Ἀττικῶϲ. ὁ χρώϲ γὰρ τοῦ χρῶ τῷ χρῷ τὸν χρώ ὥϲπερ Ἀττικῶϲ ὁ γέλωϲ
τοῦ γέλω· μὴ προϲγραφομένου δὲ εὔδηλον ὡϲ ἀποκοπῆϲ γενομένηϲ τῆϲ τελευταίαϲ
ϲυλλαβῆϲ ἐν χρῶ εἴρηται, χρωτί γὰρ ἀπεκόπη. Similiter etiam de dativo
ἱδρῷ vel ἱδρῶ, de quo differunt Choer. 255, 15 apocopen statuens et E. M. 466,
46 ι subscribens, Herodianum fluctuasse verisimile est cf. Lob. El. II 299. ad fr. [ 126c] De accusativo ἱδρῶ Choer. Dict. 102, 14 τὸ «ἱδρῶ ἀπεψύ
χοντο» (Χ 2) ἀπὸ τοῦ ἱδρῶτα γέγονε κατὰ ἀποκοπὴν τῆϲ τα ϲυλλαβῆϲ; Herodianus
autem, ut ex eius de dativis sententia coniectari licet, haesitasse inter clisin
et apocopen videtur. ad fr. [126e]. Il. Pr. Λ 641 τὸ κυκειῶ περιϲπαϲτέον· τοῦ γὰρ κυκεῶνά ἐϲτιν
ἀποκοπὴ καὶ ἐπλεόναϲε τὸ ι. Choer. 102, 7. ad fr. [126f]. Choer. 118, 9, Lob. El. 11 316. 127. 
Schol. A ad Il. Α 572. ἐπιῆρα. ἔϲτι παρὰ τὸ ἐρῶ ἔρανον ὡϲ
ἔχω ὄχανα καὶ κόπτω κόπανον καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰϲ η ἤρανον· ἡ εὐθεῖα
τοῦ πληθυντικοῦ ἤρανα, εἶτα ϲυγκοπῇ ἢ ἀποκοπῇ ἦρα.