<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns:py="http://codespeak.net/lxml/objectify/pytype" py:pytype="TREE"><text><body><div type="edition" xml:lang="grc" n="urn:cts:greekLit:tlg0087.tlg009.1st1K-grc1"><div type="textpart" subtype="paragraph" n="125e"><p>125e.  <lb n="15"/>
Arcad. 124, 17: τὸ δῶ ἀπὸ τοῦ δῶμα καὶ τὸ φᾶρ τὸ ἱμάτιον
ἀπὸ τοῦ φᾶροϲ καὶ κρῖ.</p></div><div type="textpart" subtype="paragraph" n="125f"><p>125f. 
Theon. 116, 4: τὸ αὔξη οἱ μὲν βαρυτονοῦϲι λέγοντεϲ ἀποκεκόφθαι,
Ἡρωδιανὸϲ δὲ ϲυνηγορεῖ τοῖϲ ὀξυτονοῦϲι.</p><lb n="20"/></div><div type="textpart" subtype="paragraph" n="125g"><p>125g. 
Mon. 10, 17: οὐδὲν περιϲπώμενον ἀποκέκοπται κατὰ γενικὴν πτῶϲιν,
ἐξεκόπη παῤ Ἀριϲτίᾳ ἐν Ἀνταίῳ, ἔνθα φηϲίν «Αἰγαίου Ποϲειδῶ
παῖϲ, πατὴρ δ’ ἐμόϲ».</p></div><div type="textpart" subtype="paragraph" n="126a"><p>126a.  <lb n="25"/>
Ιo. Alex. 11, 31: τὸ διχόμηνι μεταπέπλαϲται ἐκ τοῦ διχομήνῳ.
δύναται δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ διχόμηνιϲ «πρὸϲ γάρ οἱ διχόμηνιϲ ἀπ’ αἰθέροϲ
αἰγάζουϲα» Ἀπολλώνιοϲ (Α 1231) καὶ δοτικῆϲ διχομήνιδι ἀποκεκόφθαι</p><note type="footnote">ad fr. 126. Idem habet Eustath. ad 0d. ι 366 auctore suppresso et Schol.
ad h. l.</note><note type="footnote">ad fr. [ 125d]. cf. Choer. Dict. 366, 17.</note><note type="footnote">ad fr. [125 Choer. 375, 4: τὸ ἄλφι ἀπὸ τοῦ ἄλφιτον γέγονε κατὰ ἀποκοπὴν
καὶ τὸ ἔρι ἀπὸ τοῦ ἔριον γέγονε κατὰ ἀποκοπὴν καὶ τὸ κρῖ «κρῖ λευκὸν
ἐρεπτόμενοι καὶ ὀλύραϲ» (ε 196) ἀπὸ τοῦ κρίμνον γέγονεν ὁμοίωϲ κατὰ ἀποκοπὴν
καὶ τὸ τρόφι «πολλῶν δὲ τρόφι κῦμα κυλίνδεται» (Λ 307) ἀπὸ τοῦ τρόφιμον.
— De κρῖ cf. Lob. El. D 286 seqq. Dignus, qui conferatur de nominum
generis neutrius apocope, est locus ex Herodiani libro περὶ κλίϲεωϲ ὀνομάτων,
cuius insigne fragmentum servatum est in An. Ox. V 337, 33 τὸ δῶ καὶ κάρη
ἐξ ἀποκοπῆϲ ἐϲτι «ποτὶ χαλκοβατὲϲ δῶ» (Α 426) καὶ «πολιόν τε κάρη» (Χ 74)
ἀντὶ τοῦ κάρηνον· διὸ καὶ ἐπὶ πληθυντικῶν εὑρίκϲεται «ναίει χρύϲεα δῶ» ἀντὶ
τοῦ δώματα (Hesiod. Theog. 933), «κάρη κομόωντεϲ Ἀχαιοί» ἀντὶ τοῦ κάρηνα.
τὸ δὲ θηλυκῶϲ εἰρημένον ὀξύνεται et 388, 8 τὸ τρόφι κατ’ ἀποκοπὴν, τὸ κρῖ καὶ
ἄλφι ἐκ πάθουϲ.</note><note type="footnote">ad fr. [125f]. cf. Lob. El. II 293.</note><note type="footnote">ad fr. [126a]. cf. Lob. Parall. 90 et EΙ. II 303. Ut Herodianus διχόμηνι et
δαΐ iniudicata reliquit, sic etiam de aliis dativis dubius fuisse videtur. Primum</note><pb n="216"/><p>δὲ ἐξ Ὁμήρου οἷον «Οὗτιν δέ με κικλήϲκουϲιν» (Od.ι 366), ἐπεὶ οὕτω
κέκληται. παρέλαβε δὲ αὐτὸ ὡϲ κύριον Οὖτιν ὡϲ Πάριν· ὁ δέ γε ψήθη
τὸ οὔτινα οὔτιν. εἴγε οὖν δύο μέρη λόγου ἦν, οὔτινα ἐγίνετο. περὶ
παθῶν.</p><lb n="5"/><p>«οὐδέ τιϲ ἀδρανέων φέρεται διχόμηνι ϲελήνῃ» (Arat. Phaen. 470) καὶ
ἀναδρομὴν ποιήϲαϲθαι τοῦ τόνου.</p></div><div type="textpart" subtype="paragraph" n="126b"><p>126b. 
Il. Pr. Ξ 387 ἡ δαί εἴτε ἀποκέκοπται εἴτε ϲυγκέκοπται, ὀξυτονηθήϲεται.</p><lb n="10"/></div></div></body></text></TEI>