121. 
Steph. B. 247, 17: τὴν Δωδῶνοϲ γενικήν φηϲι Ϲοφοκλῆϲ Ὀδυϲϲεῖ
ἀκανθοπλῆγι «νῦν δ’ οὔτε μ’ ἐκ Δωδῶνοϲ οὕτε Πυθικῶν γῆρύϲ τιϲ 
ἂν πείϲειεν» καὶ δοτικὴν «Δωδῶνι ναίων Ζεὺϲ ὁμέϲτιοϲ βροτῶν» καὶ
ἐν Τραχινίαιϲ (v. 170) «ὡϲ τὴν παλαιὰν φηγὸν αὐδῆϲαί ποτε Δωδῶνι
διϲϲῶν ἐκ πελειάδων ἔφη». καὶ Καλλίμαχοϲ «τὸν ἐν Δωδῶνι λέγοι μόνον
οὕνεκα χαλκὸν ἤγειρον» καὶ τὴν αἰτιατικήν φηϲιν Εὐφορίων Δωδῶνα
ἐν Ἀνίῳ «ἷκτο μὲν εἰϲ Δωδῶνα Διὸϲ φηγοῖο προφῆτιν». ἡδύνατο 
δὲ ἡ Δωδῶνοϲ γενικὴ μετὰ τῆϲ λοιπῆϲ κινήϲεωϲ καὶ κλίϲιϲ εἶναι
τῆϲ Δωδών, εἴπερ ἦν ἐν χρήϲει τῆϲ πόλεωϲ ἡ εὐθεῖα. διόπερ ἔοικεν
ὁ τεχνικὸϲ μεταπλαϲμὸν ἡγεῖϲθαι. 122. 
St. B. 166 13, Theogn.41, 26: τὸ χρυϲοέθειρ παῤ Ἀρχιλόχῳ 
ἐν Ἰοβάκχοιϲ ἀποκέκοπται τοῦ χρυϲοέθειροϲ. esse e. g. ad ναόϲ. Herodianus dicere vult. si nominativus Κέρκυρ reperiretur,
tum Κέρκυροϲ genetivus ab hoc declinaretur, sed quum nominativus Κέρκυρ non
magis exstet quam Κέρκυροϲ, genetivus Κέρκυροϲ per metaplasmum ortus esse
existimandus est. — Tum inserui τοῦτο δέ φοϲι — usque ad κατὰ ἀποκοπὴν e
post ἀλλ’ οὐκ εἴρηται ἡ Κέρκυροϲ εὐθεῖα, post ἀποκοπῆϲ adieci τὸ Κέρκυρ et.
post ἐϲτὶ μᾶλλον verba ἡ Κέρκυροϲ γενικὴ et denique Ἴλλυραϲ ante τοὺϲ Ἰλλυριούϲ
et Κέρκυραϲ ante Κερκυραίουϲ appposui. — Hoc Herodiani praeceptum contra
eos pronunciatum est, qui, ut ex Choer. Dictat. 86, 9 apparet, quaedam vocsbula
in υρ per apocopen ex longiore usitatioris formae specie repetiverunt
velut μάρτυρ ex μάρτυροϲ (Apollon. de pron. 113, Lob. El. 11 290). Herodianus
ubi species in υρ in usu fuit, hunc exitum pro primitivo habuit et μάρτυρ ex.
primitivo μάρτυϲ Aeolico more nasci iussit ap. Eust. 114, 18 (Lob. Parall. 217)
ubi vero nominativus singularis omnino non reperiebatur, ut Κέρκυρ Ἴλλυρ, huiuscemodi
nominativos ne supposuit quidem atque Κέρκυρ non magis ex altero nominativo
Κέρκυρο propagavit quam Κέρκυροϲ genetivum et Ἴλλυραϲ ex nominativo
tivo inusitato Κέρκυρ Ἴλλυρ procrescere voluit, sed metaplasmum in ipso demum
casu factum statuit. De Ἴλλυραϲ cf. praeterea Steph. B. 137, 5 Ἀϲϲυρία — οἱ
οἰκήτορεϲ Ἀϲϲύριοι — καὶ Ἄϲϲυρεϲ παρὰ Ἐρατοϲθένει, ἴϲωϲ ὡϲ ἀπὸ τοῦ Ἰλλυριοί
Ἴλλυρεϲ. Confirmatur meum de hoc loco iudicium comparatione adnotationis
Herodianeae de Δωδῶνοϲ ap. St. B. s. Δωδώνη, quam statim proponam. ad fr. 121. Meinekius hoc Herodianum libro XV τῆϲ καθόλου tradidisse adnotat
collato Arcadio p. 129, 20. Equidem huiuscemodi praeceptum et in Catholica
(p 336, 29) et in libro περὶ παθῶν locum habuisse opinor, nam idem pluribus
locis docere est moris Herodianei. De apocope autem formae Δωδών ex
Δωδώνη, quam innuit St. B. statim post verba relata: τὸ ἐθνικὸν ταύτηϲ ἄρρητον
ὡϲ πεπονθυίαϲ quid iudicaverit, ex priore fragmento de Κέρκυρ suspicari licet. ad (fr. * 122. Sic Herodianum de χρυϲοέθειρ iudicasse testimonia duorum
Herodiani excerptorum extra dubium ponunt, licet Lobeckius in El. 11 290 huic
passioni obloquatur. — Quid Herodianus de μάκαρ existimaverit, diserte nobis
non traditum est, sed recte suspicari videtur Lob. El. II 312 eum idem de hoc
sensisse atque Apollonium de adverb. 567, 17: ἀπὸ τοῦ ῥᾴθιον κατὰ ἀποκοπὴν 123. 
E. M. 210, 43: βρά: ἀπὸ τοῦ ῥᾴδιον γίνεται κατὰ πλεοναϲμὸν
τοῦ β Αἰολικῶϲ βράδιον καὶ κατὰ ϲυγκοπὴν βρᾴ. οὕτωϲ Ἡρωδιανόϲ
καὶ Χοιροβοϲκόϲ. 124. 
E. M. 785, 26: ὕφα. ὑφαίνω ὕφαϲμα ἢ ὑφάζω ὕφαϲμα ὑφαϲία
ὕφα. Ἡρωδιανὸϲ περὶ παθῶν. 125. 
Schol. A ad Il. Λ 307: τρόφι κῦμα. τὸ τρόφι ἀποκοπῇ τοῦ τρόφιμον
 ὁ Ἡρωδιανόϲ φηϲιν, ὅτι ἔϲτη τῇ πήξει τῇ αὐξήϲει· «κύματά
τε τροφόεντα» (Od. γ 290) εὐτραφῆ καὶ τροφαλίϲ τὸ πεπηγὸϲ γάλα.