111. 
E. M. 55, 34: κερδώ ἡ ἀλώπηξ ὑποκοριϲτικῶϲ ὡϲ παρ’ Αἰϲχύλῳ
Είδώ καὶ Ὑψώ ἀντὶ τοῦ Εἰδοθέα καὶ Ὑψιπύλη καὶ τὸ κερδώ δὲ ἀντὶ
τοῦ κερδαλέα ἡ ἀπατητική. 112. 
Choer. Orthogr. 263, 30, E. M. 760, 52: Τιτώ: οὕτω λέγεται ἡ
ἡμέρα. παρὰ γὰρ Τιτάν Τιτᾶνοϲ γίνεται Τιτανίϲ καὶ ἐκεῖθεν ὑποκοριϲτικὸν
ὡϲ Ὑψιπύλη "Ψψώ, Εἰδοθέα Εἰδώ. 112. 
E.M. 95, 47 : ἄνα: «ἀλλ’ ἄνα εἰ μέμοναϲ» (I 247) ἀντὶ τοῦ ἀνάϲθητι·
ὅλη ἡ λέξιϲ ἀπεϲπάϲθη. οὐκ ἔϲτι δὲ ἀποκοπὴ ἐπὶ τοῦ τοιούτου.
Ἡρωδιανόϲ. 113. 
E.M. 651, 25: πάρα. ϲημαίνει τρία· «τίϲ ἔϲθ’ ὁ πωλῶν τἀνδράπόδα; 
Β. ὅδ’ ἐγὼ πάρα» ἀντὶ τοῦ πάρειμι «πάρα δ’ ἀνήρ» (Od. π 45) ad fr. *111. De κερδώ cf. Eustath. 1268, 8; 1495, 8. Herodiani sententiam
pervertit Theogn. 118 τὰ εἰϲ ω θηλυκὰ ὀξύνεται καὶ παραλήγουϲαν τὴν αὐτὴν
τῷ πρωτοτύπῳ καὶ πάντα ἐϲτὶν ὑποκοριϲτικά. cf. Lob. Ehem. 317 seqq. cf.
etiam An. Ox. IV 273 et 329. ad. fr. 112 et 113. Apollon. de synt. 6, 11: προῦπτον ὅτι καὶ τὰ τοιαῦτα
οὐκ ἀποκοπαί εἰϲιν, ὥϲ τινεϲ ὑπέλαβον «ἀλλ’ ἄνα εἰ μέμονάϲ γε, πάρα δ’ ἁνὴρ,
ὅϲ καθήϲει», ἀλλὰ πάθη λόγου ἐλλείποντοϲ ῥήματι πότε γὰρ ὅληϲ λέξεωϲ ἀποκοπὴ
γίνεται; μαρτυρεῖ καὶ αὐτὸ τὸ ὄνομα πάθουϲ, εἴγε πᾶϲα ἀποκοπὴ μέροϲ τι
τοῦ ὅλου λειπόμενον ὑπαγορεύει. Cum quo in fr. 112 consentit Herod., qui in
Il. Pr Α 174 et ap. lo. Alex. 28, 5 praepositiones pro compositis a verbo substantivo
collocatas ϲημαντικὰϲ ῥημάτων dicit. Hinc exspectandum esset, ut etiam
in fr. 113 apocope reiiceretur et apospasis statueretur, quae vox ex Apollonii et
ipsius Herodiani, quam aliis locis proposuit, sententia etiam detractioni verbi
substantivi magis conveniret. Sed ellipsis verbi substantivi diserte apocope in
hoc ex libro περὶ παθῶν fragmento vocetur, unde concludas in hac scriptione
eum inter apospasin et apocopen ita distinxisse, ut illo nomine defectum verbi
plenioris potestatis ϲτῆθι, hoc omissionem verbi substantivi signifcaret. Nisi
forte ex loco E. M., in quo verba ἔϲτι τοῦ εἰμί —ἀποκοπή inserenda censui,
vocabulum ἀποκοπή emendatione removendum est ita ut v. c. ἀποβολὴ scribatur,
quod nomen fere idem atque ἀπόϲπαϲιϲ significat. Sed longe probabilius est hoc
totum adnotamentum ab epitomatore prorsus immutatum et sententiam ab Herodiano
alienam inculcatam esse. Nam si Ep. Cr. I 362, 27 contulerimus, non
dubitabimus, quin hic habeamus, quae ipse Herodianus tradidit: Πάρα: πρόθεϲιϲ
ϲυνεμπίπτουϲα ῥήματι ὅνπερ τρόπον τὰ ῥήματα λείπει προθέϲεϲι καὶ αὐταὶ αἰ
προθέϲειϲ λείπουϲι ῥήματι «ἀλλ’ ὑμεῖϲ ἔρχεϲθε καὶ ἀγγελίην ἀπόφαϲθε» (Ι 649)
λείπει ἡ πρόθεϲιϲ· η γὰρ ϲχέϲιϲ οὐκ ἐν τῷ ῥήματι, ἀλλ’ ἐν τῇ προθέϲει· ἔϲτι γὰρ
ἀπέρχεϲθαι καὶ λείπει ἡ ἀπό. [οὕτωϲ λείπει] ἔϲτι τῇ πάρα· ἐπεὶ δὲ ϲημαίνει πῇ
μὲν πληθυντικὸν ῥῆμα, ὡϲ ἐν τῷ ἔπαρ’ ἔμοιγε καὶ ἄλλοι» (Α 174), ἀντὶ τοῦ
πάρειϲι, πῇ δὲ ἐνικὸν ὡϲ ἐν τῷ «τῷ δ’ αἰεὶ πάρα εἰϲ γε θεῶν» (Ε 603), ζητήϲει
τιϲ ἐπὶ τοῦ «πάρα γὰρ μενοεικέα πολλά» (Ι 227), τί δεῖ λέγειν, οὐδέτερον γὰρ
τὸ ἐπιφερόμενον. ἐπεὶ γὰρ ὁ ποιητὴϲ πῇ μὲν λέγει τὸ εἰϲί, πῇ δὲ τὸ ἐϲτί καὶ ἀντὶ τοῦ πάρεϲτι. πάρ’ ἔμοιγε καὶ ἄλλοι»  (Α 174) ἀντὶ τοῦ πάρειϲί
μοι. τίνοϲ ἄρα ἡ ἀποκοπή; ἔϲτι τοῦ εἰμί καὶ τοῦ ἔϲτι καὶ τοῦ εἰϲί
ἀποκοπή. πρὸϲ τὸ ϲημαινόμενον καὶ ἀποκοπή. περὶ παθῶν. 114. 
 E. M. 481, 15: ἰῶ τὸ ἐπίρρημά τινεϲ ἐκ τοῦ ἰωή κατὰ ϲυγκοπήν.
Τρύφων δὲ λέγει, ὅτι τὸ ὦ τὸ κλητικὸν προϲέλαβε τὸ ι καὶ ἐγένετο