Τὸ ι πρὸ τοῦ τ κατ᾿  ἀρχὴν ϲυϲτέλλεϲθαι θέλει, ἴτυϲ, ἰταμόϲ, Ἰταλόϲ,
Ἰταμών (?), ἴτριον , ἰτέα· τὸ γὰρ ἰτέαι ἐκτέταται ποιητικῶϲ, 
ὥϲπερ καὶ τὸ
 Ἴτωνά τε μητέρα μήλων (Β 696) 
Ἰτωνία γοῦν λέγεται. τὸ δὲ Ἰτυμονεύϲ (Il. Λ 671) ἐκτέταται, ὀφείλει
δὲ ϲυϲτέλλεϲθαι διὰ τὸ υ. |