Ἔτι καὶ αἱ ὀξυνόμεναι λέξειϲ, βαρυνόμεναι δὲ διὰ τὴν ϲυνέπειαν οἷον Ζεύϲ Ζεὺϲ δέ,
 καλόϲ καλὸϲ ἄνθρωποϲ, ϲοφόϲ ϲοφὸϲ ἀνήρ, ἐγκλιτικο͂ ἐπιφερομένου τὴν βαρεῖαν ἐγείρουϲιν
 αὐτόϲ αὐτόϲ μοι , Ζεύϲ Ζεύϲ τε . τὸ δὲ τίϲ φυλάττει τὴν ὀξεῖαν τίϲ πόθεν εἰϲ
 ἀνδρῶν (Φ 150). ἔτι καὶ ἐπιφερομένη ϲτιγμὴ οὐ κοιμίζει τὴν ὀξεῖαν εἰϲ βαρεῖαν ὠκὺϲ
 Ἀχιλλεύϲ· (Α 84). εἰ δὲ περιϲπῷτο ἡ λέξιϲ, φυλάττεται ἡ περιϲπωμένη καλῶϲ μοι, ϲαφῶϲ
 γε , ποῖ ποτε , πῶϲ ποτε , πῇ με φέρειϲ; Ἐὰν οὖν ϲυμβῇ πλείονα ἐφεξῆϲ
 ἐγκλιτικὰ εἶναι, πολλαὶ ἔϲονται αἱ παράλληλοι ὀξεῖαι, ὡϲ παρ’ Ὁμήρῳ ἤ νύ ϲέ που δέοϲ
 ἴϲχει ἀκήριον (Ε 812). τρεῖϲ γάρ εἰϲιν ἐφεξῆϲ αἱ ὀξεῖαι. δυνατὸν δὲ καὶ πλείουϲ
 ἐπινοῆϲαι οἷον εἴ πέρ τίϲ ϲέ μοί φηϲί ποτε . τὸ γὰρ εἰ ὀξύνεται διὰ τὴν ἐπιφορὰν
 τοῦ πέρ ἐγκλιτικοῦ. τὸ δὲ πέρ διὰ τὸ τίϲ , τὸ δὲ τίϲ διὰ τὸ ϲέ , τὸ
 δὲ ϲέ διὰ τὸ μοί , τὸ δὲ μοί διὰ τὸ φηϲί , τὸ δὲ φηϲί διὰ τὸ ποτέ
 . ὥϲτε ἐφεξῆϲ εἶναι ἓξ ὀξείαϲ, εἰ καὶ ϲπάνιον τὸ τοιοῦτον διὰ τὴν τοῦ πνεύματοϲ
 ϲυνέχειαν δεομένην ἀναπαύϲεωϲ.