καὶ πάλιν δʼ ἑτέρωθί που λέγει περὶ τῶν διανείμασθαι τὴν γῆν βουλομένων·οἳ δʼ ἐφʼ ἁρπαγαῖσιν ἦλθον, ἐλπίδʼ εἶχον ἀφνεάν,κἀδόκουν ἕκαστος αὐτῶν ὄλβον εὑρήσειν πολύν,καί με κωτίλλοντα λείως τραχὺν ἐκφανεῖν νόον.χαῦνα μὲν τότʼ ἐφράσαντο, νῦν δέ μοι χολούμενοιλοξὸν ὀφθαλμοῖσʼ ὁρῶσι πάντες ὥστε δήιον.οὐ χρεών· ἃ μὲν γὰρ εἶπα, σὺν θεοῖσιν ἤνυσα,ἄλλα δʼ οὐ μάτην ἔερδον, οὐδέ μοι τυραννίδοςἁνδάνει βίᾳ τι ῥέζειν, οὐδὲ πιείρας χθονὸςπατρίδος κακοῖσιν ἐσθλοὺς ἰσομοιρίαν ἔχειν. σολον φρ. 34