βωμὸν αἴδεσαι Δίκας·μηδέ νινκέρδος ἰδὼν ἀθέῳποδὶ λὰξ ἀτίσῃς·ποινὰ γὰρ ἐπέσται.κύριον μένει τέλος.πρὸς τάδε τις τοκέωνσέβας εὖ προτίωνκαὶ ξενοτί-μους δόμων ἐπιστροφὰςαἰδόμενός τις ἔστω.

Χορόςἑκὼν δʼ ἀνάγκας ἄτερ δίκαιος ὢνοὐκ ἄνολβος ἔσται·πανώλεθρος δʼ οὔποτʼ ἂν γένοιτο.τὸν ἀντίτολμον δέ φαμι παρβάτανἄγοντα πολλὰ παντόφυρτʼ ἄνευ δίκαςβιαίως ξὺν χρόνῳ καθήσεινλαῖφος, ὅταν λάβῃ πόνοςθραυομένας κεραίας.

Χορόςκαλεῖ δʼ ἀκούοντας οὐδὲν ἐν μέσᾳδυσπαλεῖ τε δίνᾳ·γελᾷ δὲ δαίμων ἐπʼ ἀνδρὶ θερμῷ,τὸν οὔποτʼ αὐχοῦντʼ ἰδὼν ἀμαχάνοιςδύαις λαπαδνὸν οὐδʼ ὑπερθέοντʼ ἄκραν·διʼ αἰῶνος δὲ τὸν πρὶν ὄλβονἕρματι προσβαλὼν δίκαςὤλετʼ ἄκλαυτος, αἶστος.

Ἀθηνᾶκήρυσσε, κῆρυξ, καὶ στρατὸν κατειργαθοῦ,ἥ τʼ οὖν διάτορος Τυρσηνικὴσάλπιγξ, βροτείου πνεύματος πληρουμένη,