ἄριστα δοῖεν· κεἰ παρʼ Ἑλλήνων τινές,ἴτων πάλῳ λαχόντες, ὡς νομίζεται.μαντεύομαι γὰρ ὡς ἂν ἡγῆται θεός.Πυθιάςἦ δεινὰ λέξαι, δεινὰ δʼ ὀφθαλμοῖς δρακεῖν,πάλιν μʼ ἔπεμψεν ἐκ δόμων τῶν Λοξίου,ὡς μήτε σωκεῖν μήτε μʼ ἀκταίνειν βάσιν,τρέχω δὲ χερσίν, οὐ ποδωκείᾳ σκελῶν·δείσασα γὰρ γραῦς οὐδέν, ἀντίπαις μὲν οὖν.ἐγὼ μὲν ἕρπω πρὸς πολυστεφῆ μυχόν·ὁρῶ δʼ ἐπʼ ὀμφαλῷ μὲν ἄνδρα θεομυσῆἕδραν ἔχοντα προστρόπαιον, αἵματιστάζοντα χεῖρας καὶ νεοσπαδὲς ξίφοςἔχοντʼ ἐλαίας θʼ ὑψιγέννητον κλάδον,λήνει μεγίστῳ σωφρόνως ἐστεμμένον,ἀργῆτι μαλλῷ· τῇδε γὰρ τρανῶς ἐρῶ.πρόσθεν δὲ τἀνδρὸς τοῦδε θαυμαστὸς λόχοςεὕδει γυναικῶν ἐν θρόνοισιν ἥμενος.οὔτοι γυναῖκας, ἀλλὰ Γοργόνας λέγω,οὐδʼ αὖτε Γοργείοισιν εἰκάσω τύποις.εἶδόν ποτʼ ἤδη Φινέως γεγραμμέναςδεῖπνον φερούσας· ἄπτεροί γε μὴν ἰδεῖναὗται, μέλαιναι δʼ ἐς τὸ πᾶν βδελύκτροποι·ῥέγκουσι δʼ οὐ πλατοῖσι φυσιάμασιν·ἐκ δʼ ὀμμάτων λείβουσι δυσφιλῆ λίβα·καὶ κόσμος οὔτε πρὸς θεῶν ἀγάλματαφέρειν δίκαιος οὔτʼ ἐς ἀνθρώπων στέγας.τὸ φῦλον οὐκ ὄπωπα τῆσδʼ ὁμιλίαςοὐδʼ ἥτις αἶα τοῦτʼ ἐπεύχεται γένοςτρέφουσʼ ἀνατεὶ μὴ μεταστένειν πόνον.τἀντεῦθεν ἤδη τῶνδε δεσπότῃ δόμων