πότε δὴ στομάτωνδείξομεν ἰσχὺν ἐπʼ Ὀρέστῃ;ὦ πότνια χθὼν καὶ πότνιʼ ἀκτὴχώματος, ἣ νῦν ἐπὶ ναυάρχῳσώματι κεῖσαι τῷ βασιλείῳ,νῦν ἐπάκουσον, νῦν ἐπάρηξον·νῦν γὰρ ἀκμάζει Πειθὼ δολίανξυγκαταβῆναι, χθόνιον δʼ Ἑρμῆνκαὶ τὸν νύχιον τοῖσδʼ ἐφοδεῦσαιξιφοδηλήτοισιν ἀγῶσιν.Χορόςἔοικεν ἁνὴρ ὁ ξένος τεύχειν κακόν·τροφὸν δʼ Ὀρέστου τήνδʼ ὁρῶ κεκλαυμένην.ποῖ δὴ πατεῖς, Κίλισσα, δωμάτων πύλας;λύπη δʼ ἄμισθός ἐστί σοι ξυνέμπορος;ΤροφόςΑἴγισθον ἡ κρατοῦσα τοῖς ξένοις καλεῖνὅπως τάχιστʼ ἄνωγεν, ὡς σαφέστερονἀνὴρ ἀπʼ ἀνδρὸς τὴν νεάγγελτον φάτινἐλθὼν πύθηται τήνδε, πρὸς μὲν οἰκέταςθετοσκυθρωπῶν ἐντὸς ὀμμάτων γέλωνκεύθουσʼ ἐπʼ ἔργοις διαπεπραγμένοις καλῶςκείνῃ, δόμοις δὲ τοῖσδε παγκάκως ἔχειν,φήμης ὕφʼ ἧς ἤγγειλαν οἱ ξένοι τορῶς.ἦ δὴ κλύων ἐκεῖνος εὐφρανεῖ νόον,εὖτʼ ἂν πύθηται μῦθον. ὦ τάλαινʼ ἐγώ·ὥς μοι τὰ μὲν παλαιὰ συγκεκραμέναἄλγη δύσοιστα τοῖσδʼ ἐν Ἀτρέως δόμοιςτυχόντʼ ἐμὴν ἤλγυνεν ἐν στέρνοις φρένα.ἀλλʼ οὔτι πω τοιόνδε πῆμʼ ἀνεσχόμην·