κρίνω δέ τοί νιν ὥστε συγκόλλως ἔχειν.εἰ γὰρ τὸν αὐτὸν χῶρον ἐκλιπὼν ἐμοὶοὕφις ἐμοῖσι σπαργάνοις ὡπλίζετο,καὶ μαστὸν ἀμφέχασκʼ ἐμὸν θρεπτήριον,θρόμβῳ δʼ ἔμειξεν αἵματος φίλον γάλα,ἡ δʼ ἀμφὶ τάρβει τῷδʼ ἐπῴμωξεν πάθει,δεῖ τοί νιν, ὡς ἔθρεψεν ἔκπαγλον τέρας,θανεῖν βιαίως· ἐκδρακοντωθεὶς δʼ ἐγὼκτείνω νιν, ὡς τοὔνειρον ἐννέπει τόδε.Χορόςτερασκόπον δὴ τῶνδέ σʼ αἱροῦμαι πέρι.γένοιτο δʼ οὕτως. τἄλλα δʼ ἐξηγοῦ φίλοις,τοὺς μέν τι ποιεῖν, τοὺς δὲ μή τι δρᾶν λέγων.Ὀρέστηςἁπλοῦς ὁ μῦθος· τήνδε μὲν στείχειν ἔσω,αἰνῶ δὲ κρύπτειν τάσδε συνθήκας ἐμάς,ὡς ἂν δόλῳ κτείναντες ἄνδρα τίμιονδόλοισι καὶ ληφθῶσιν ἐν ταὐτῷ βρόχῳθανόντες, καὶ Λοξίας ἐφήμισεν,ἄναξ Ἀπόλλων, μάντις ἀψευδὴς τὸ πρίν.ξένῳ γὰρ εἰκώς, παντελῆ σαγὴν ἔχων,ἥξω σὺν ἀνδρὶ τῷδʼ ἐφʼ ἑρκείους πύλαςΠυλάδῃ, ξένος τε καὶ δορύξενος δόμων.ἄμφω δὲ φωνὴν ἥσομεν Παρνησσίδα,γλώσσης ἀυτὴν Φωκίδος μιμουμένω.καὶ δὴ θυρωρῶν οὔτις ἂν φαιδρᾷ φρενὶδέξαιτʼ, ἐπειδὴ δαιμονᾷ δόμος κακοῖς·μενοῦμεν οὕτως ὥστʼ ἐπεικάζειν τινὰδόμους παραστείχοντα καὶ τάδʼ ἐννέπειν·τί δὴ πύλαισι τὸν ἱκέτην ἀπείργεταιΑἴγισθος, εἴπερ οἶδεν ἔνδημος παρών;εἰ δʼ οὖν ἀμείψω βαλὸν ἑρκείων πυλῶν