γόος ἔνδικος ματεύειτὸ πᾶν ἀμφιλαφής ταραχθείς.

Ἠλέκτρακλῦθὶ νυν, ὦ πάτερ, ἐν μέρειπολυδάκρυτα πένθη.δίπαις τοί σʼ ἐπιτύμβιοςθρῆνος ἀναστενάζει.τάφος δʼ ἱκέτας δέδεκταιφυγάδας θʼ ὁμοίως.τί τῶνδʼ εὖ, τί δʼ ἄτερ κακῶν;οὐκ ἀτρίακτος ἄτα;

Χορόςἀλλʼ ἔτʼ ἂν ἐκ τῶνδε θεὸς χρῄζωνθείη κελάδους εὐφθογγοτέρους·ἀντὶ δὲ θρήνων ἐπιτυμβιδίωνπαιὰν μελάθροις ἐν βασιλείοιςνεοκρᾶτα φίλον κομίσειεν.

Ὀρέστηςεἰ γὰρ ὑπʼ Ἰλίῳπρός τινος Λυκίων, πάτερ,δορίτμητος κατηναρίσθης·λιπὼν ἂν εὔκλειαν ἐν δόμοισιτέκνων τʼ ἐν κελεύθοιςἐπιστρεπτὸν αἰῶκτίσας πολύχωστον ἂν εἶχεςτάφον διαποντίου γᾶςδώμασιν εὐφόρητον,

Χορόςφίλος φίλοισι τοῖςἐκεῖ καλῶς θανοῦσινκατὰ χθονὸς ἐμπρέπωνσεμνότιμος ἀνάκτωρ,πρόπολός τε τῶν μεγίστωνχθονίων ἐκεῖ τυράννων·