λακίδες ἔφλαδον ὑπʼ ἄλγεσιν,προστέρνῳ στολμῷπέπλων ἀγελάστοιςξυμφοραῖς πεπληγμένων.

Χορόςτορὸς δὲ Φοῖβος ὀρθόθριξδόμων ὀνειρόμαντις, ἐξ ὕπνου κότονπνέων, ἀωρόνυκτον ἀμβόαμαμυχόθεν ἔλακε περὶ φόβῳ,γυναικείοισιν ἐν δώμασιν βαρὺς πίτνων.κριταί τε τῶνδʼ ὀνειράτωνθεόθεν ἔλακον ὑπέγγυοιμέμφεσθαι τοὺς γᾶςνέρθεν περιθύμωςτοῖς κτανοῦσί τʼ ἐγκοτεῖν.

Χορόςτοιάνδε χάριν ἀχάριτον ἀπότροπον κακῶν,ἰὼ γαῖα μαῖα,μωμένα μʼ ἰάλλειδύσθεος γυνά. φοβοῦ-μαι δʼ ἔπος τόδʼ ἐκβαλεῖν.τί γὰρ λύτρον πεσόντος αἵματος πέδοι;ἰὼ πάνοιζυς ἑστία,ἰὼ κατασκαφαὶ δόμων.ἀνήλιοι βροτοστυγεῖςδνόφοι καλύπτουσι δόμουςδεσποτῶν θανάτοισι.

Χορόςσέβας δʼ ἄμαχον ἀδάματον ἀπόλεμον τὸ πρὶνδιʼ ὤτων φρενός τεδαμίας περαῖνοννῦν ἀφίσταται. φοβεῖ-ται δέ τις. τὸ δʼ εὐτυχεῖν,