κἀμοὶ προσέστη καρδίας κλυδώνιονχολῆς, ἐπαίσθην δʼ ὡς διανταίῳ βέλει·ἐξ ὀμμάτων δὲ δίψιοι πίπτουσί μοισταγόνες ἄφρακτοι δυσχίμου πλημμυρίδος,πλόκαμον ἰδούσῃ τόνδε· πῶς γὰρ ἐλπίσωἀστῶν τινʼ ἄλλον τῆσδε δεσπόζειν φόβης;ἀλλʼ οὐδὲ μήν νιν ἡ κτανοῦσʼ ἐκείρατο,ἐμὴ δὲ μήτηρ, οὐδαμῶς ἐπώνυμονφρόνημα παισὶ δύσθεον πεπαμένη.ἐγὼ δʼ ὅπως μὲν ἄντικρυς τάδʼ αἰνέσω,εἶναι τόδʼ ἀγλάισμά μοι τοῦ φιλτάτουβροτῶν Ὀρέστου—σαίνομαι δʼ ὑπʼ ἐλπίδος.Ἠλέκτραφεῦ.εἴθʼ εἶχε φωνὴν εὔφρονʼ ἀγγέλου δίκην,