εὐχάς, πατρῴων δωμάτων ἐπισκόπους,καὶ Γαῖαν αὐτήν, ἣ τὰ πάντα τίκτεται,θρέψασά τʼ αὖθις τῶνδε κῦμα λαμβάνει·κἀγὼ χέουσα τάσδε χέρνιβας βροτοῖςλέγω καλοῦσα πατέρʼ, ἐποίκτιρόν τʼ ἐμὲφίλον τʼ Ὀρέστην· πῶς ἀνάξομεν δόμοις;πεπραμένοι γὰρ νῦν γέ πως ἀλώμεθαπρὸς τῆς τεκούσης, ἄνδρα δʼ ἀντηλλάξατοΑἴγισθον, ὅσπερ σοῦ φόνου μεταίτιος.κἀγὼ μὲν ἀντίδουλος· ἐκ δὲ χρημάτωνφεύγων Ὀρέστης ἐστίν, οἱ δʼ ὑπερκόπωςἐν τοῖσι σοῖς πόνοισι χλίουσιν μέγα.ἐλθεῖν δʼ Ὀρέστην δεῦρο σὺν τύχῃ τινὶκατεύχομαί σοι, καὶ σὺ κλῦθί μου, πάτερ·