οὕτω δʼ Ἀτρέως παῖδας ὁ κρείσσωνἐπʼ Ἀλεξάνδρῳ πέμπει ξένιοςΖεὺς πολυάνορος ἀμφὶ γυναικὸςπολλὰ παλαίσματα καὶ γυιοβαρῆγόνατος κονίαισιν ἐρειδομένουδιακναιομένης τʼ ἐν προτελείοιςκάμακος θήσων ΔαναοῖσιΤρωσί θʼ ὁμοίως. ἔστι δʼ ὅπη νῦνἔστι· τελεῖται δʼ ἐς τὸ πεπρωμένον·οὔθʼ ὑποκαίων οὔθʼ ὑπολείβωνοὔτε δακρύων ἀπύρων ἱερῶνὀργὰς ἀτενεῖς παραθέλξει.ἡμεῖς δʼ ἀτίται σαρκὶ παλαιᾷτῆς τότʼ ἀρωγῆς ὑπολειφθέντεςμίμνομεν ἰσχὺνἰσόπαιδα νέμοντες ἐπὶ σκήπτροις.ὅ τε γὰρ νεαρὸς μυελὸς στέρνωνἐντὸς ἀνᾴσσωνἰσόπρεσβυς, Ἄρης δʼ οὐκ ἔνι χώρᾳ,τό θʼ ὑπέργηρων φυλλάδος ἤδηκατακαρφομένης τρίποδας μὲν ὁδοὺςστείχει, παιδὸς δʼ οὐδὲν ἀρείωνὄναρ ἡμερόφαντον ἀλαίνει.σὺ δέ, Τυνδάρεωθύγατερ, βασίλεια Κλυταιμήστρα,τί χρέος; τί νέον; τί δʼ ἐπαισθομένη,τίνος ἀγγελίαςπειθοῖ περίπεμπτα θυοσκεῖς;πάντων δὲ θεῶν τῶν ἀστυνόμων,ὑπάτων, χθονίων,