φλέγουσαν· ἔστʼ ἔσκηψεν εὖτʼ ἀφίκετοἈραχναῖον αἶπος, ἀστυγείτονας σκοπάς·κἄπειτʼ Ἀτρειδῶν ἐς τόδε σκήπτει στέγοςφάος τόδʼ οὐκ ἄπαππον Ἰδαίου πυρός.τοιοίδε τοί μοι λαμπαδηφόρων νόμοι,ἄλλος παρʼ ἄλλου διαδοχαῖς πληρούμενοι·νικᾷ δʼ ὁ πρῶτος καὶ τελευταῖος δραμών.τέκμαρ τοιοῦτον σύμβολόν τέ σοι λέγωἀνδρὸς παραγγείλαντος ἐκ Τροίας ἐμοί.Χορόςθεοῖς μὲν αὖθις, ὦ γύναι, προσεύξομαι.λόγους δʼ ἀκοῦσαι τούσδε κἀποθαυμάσαιδιηνεκῶς θέλοιμʼ ἂν ὡς λέγοις πάλιν.ΚλυταιμήστραΤροίαν Ἀχαιοὶ τῇδʼ ἔχουσʼ ἐν ἡμέρᾳ.οἶμαι βοὴν ἄμεικτον ἐν πόλει πρέπειν.ὄξος τʼ ἄλειφά τʼ ἐγχέας ταὐτῷ κύτειδιχοστατοῦντʼ ἄν, οὐ φίλω, προσεννέποις.καὶ τῶν ἁλόντων καὶ κρατησάντων δίχαφθογγὰς ἀκούειν ἔστι συμφορᾶς διπλῆς.οἱ μὲν γὰρ ἀμφὶ σώμασιν πεπτωκότεςἀνδρῶν κασιγνήτων τε καὶ φυταλμίωνπαῖδες γερόντων οὐκέτʼ ἐξ ἐλευθέρουδέρης ἀποιμώζουσι φιλτάτων μόρον·τοὺς δʼ αὖτε νυκτίπλαγκτος ἐκ μάχης πόνοςνήστεις πρὸς ἀρίστοισιν ὧν ἔχει πόλιςτάσσει, πρὸς οὐδὲν ἐν μέρει τεκμήριον,ἀλλʼ ὡς ἕκαστος ἔσπασεν τύχης πάλον.ἐν δʼ αἰχμαλώτοις Τρωικοῖς οἰκήμασινναίουσιν ἤδη, τῶν ὑπαιθρίων πάγωνδρόσων τʼ ἀπαλλαγέντες, ὡς δʼ εὐδαίμονεςἀφύλακτον εὑδήσουσι πᾶσαν εὐφρόνην.