ἑάλωκεν, ὡς ὁ φρυκτὸς ἀγγέλλων πρέπει·αὐτός τʼ ἔγωγε φροίμιον χορεύσομαι.τὰ δεσποτῶν γὰρ εὖ πεσόντα θήσομαιτρὶς ἓξ βαλούσης τῆσδέ μοι φρυκτωρίας.γένοιτο δʼ οὖν μολόντος εὐφιλῆ χέραἄνακτος οἴκων τῇδε βαστάσαι χερί.τὰ δʼ ἄλλα σιγῶ· βοῦς ἐπὶ γλώσσῃ μέγαςβέβηκεν· οἶκος δʼ αὐτός, εἰ φθογγὴν λάβοι,σαφέστατʼ ἂν λέξειεν· ὡς ἑκὼν ἐγὼμαθοῦσιν αὐδῶ κοὐ μαθοῦσι λήθομαι.

Χορόςδέκατον μὲν ἔτος τόδʼ ἐπεὶ Πριάμουμέγας ἀντίδικος,Μενέλαος ἄναξ ἠδʼ Ἀγαμέμνων,διθρόνου Διόθεν καὶ δισκήπτρουτιμῆς ὀχυρὸν ζεῦγος Ἀτρειδᾶνστόλον Ἀργείων χιλιοναύτην,τῆσδʼ ἀπὸ χώραςἦραν, στρατιῶτιν ἀρωγὰν,μέγαν ἐκ θυμοῦ κλάζοντες Ἄρητρόπον αἰγυπιῶν, οἵτʼ ἐκπατίοιςἄλγεσι παίδων ὕπατοι λεχέωνστροφοδινοῦνταιπτερύγων ἐρετμοῖσιν ἐρεσσόμενοι,δεμνιοτήρηπόνον ὀρταλίχων ὀλέσαντες·ὕπατος δʼ ἀίων ἤ τις Ἀπόλλωνἢ Πὰν ἢ Ζεὺς οἰωνόθροονγόον ὀξυβόαν τῶνδε μετοίκωνὑστερόποινονπέμπει παραβᾶσιν Ἐρινύν.