μοχθηρόν, ὥσπερ ἄνδρας ὧν ἁλῷ πόλις. Ετεοκλης παλινστομεῖς αὖ θιγγάνουσ᾽ ἀγαλμάτων; Χορος ἀψυχίᾳ γὰρ γλῶσσαν ἁρπάζει φόβος. Ετεοκλης αἰτουμένῳ μοι κοῦφον εἰ δοίης τέλος. Χορος λέγοις ἂν ὡς τάχιστα, καὶ τάχ᾽ εἴσομαι. Ετεοκλης σίγησον, ὦ τάλαινα, μὴ φίλους φόβει. Χορος σιγῶ: σὺν ἄλλοις πείσομαι τὸ μόρσιμον. Ετεοκλης τοῦτ᾽ ἀντ᾽ ἐκείνων τοὔπος αἱροῦμαι σέθεν. καὶ πρός γε τούτοις, ἐκτὸς οὖσ᾽ ἀγαλμάτων, εὔχου τὰ κρείσσω, ξυμμάχους εἶναι θεούς: κἀμῶν ἀκούσασ᾽ ἀκούσας M εὐγμάτων, ἔπειτα σὺ ὀλολυγμὸν ἱρὸν εὐμενῆ παιώνισον, παιώνισον M: παιάνισον m 1 recc. Ἑλληνικὸν νόμισμα θυστάδος βοῆς, θάρσος φίλοις, λύουσα πολέμιον φόβον. ἐγὼ δὲ χώρας τοῖς πολισσούχοις θεοῖς, πεδιονόμοις τε κἀγορᾶς ἐπισκόποις, Δίρκης τε πηγαῖς, ὕδατί τ᾽ ὕδατί τ᾽ Geel: οὐδ᾽ ἀπ᾽ codd.: ingeniose οὐδ᾽ ἀπ᾽ Ἰσμηνὸν Abresch Ἰσμηνοῦ λέγω, εὖ ξυντυχόντων καὶ πόλεως σεσωσμένης, †[μήλοισιν αἱμάσσοντας ἑστίας θεῶν, corrupta ac redundantia varie reciduntur. Praestat fortasse cum L. Dindorf 275-7 secludere: vel cum Hermanno vv. 277-9 ita in duo versus redigere: θήσειν τροπαῖα, δαϊων δ᾽ ἐσθήματα | στέψω πρὸ ναῶν δουρίπηχθ᾽ ἁγνοῖς δόμοις ταυροκτονοῦντας θεοῖσιν, ὧδ᾽ ἐπεύχομαι θήσειν τροπαῖα, πολεμίων δ᾽ ἐσθήματα, ἐσθήμα ( τα suprascr. m) M ] λάφυρα δᾴων δουρίπηχθ᾽ δουρίπηχθ᾽ Dindorf: δουρίπληχθ᾽ codd. ἁγνοῖς δόμοις, στέψω πρὸ ναῶν, πολεμίων [δ᾽ δ᾽ seclusit L. Dindorf ] ἐσθήματα.† τοιαῦτ᾽ ἐπεύχου μὴ φιλοστόνως θεοῖς, μηδ᾽ ἐν ματαίοις κἀγρίοις ποιφύγμασιν: ποιφύγμασιν recc.: ποφοίγμασιν ( ι supra πο, οι in litura) M οὐ γάρ τι μᾶλλον μὴ φύγῃς τὸ μόρσιμον. ἐγὼ δέ γ᾽ δέ γ᾽ anon.: δ᾽ ἐπ᾽ codd. ἄνδρας ἓξ ἐμοὶ σὺν ἑβδόμῳ ἀντηρέτας ἐχθροῖσι τὸν μέγαν τρόπον εἰς ἑπτατειχεῖς ἐξόδους τάξω μολών, πρὶν ἀγγέλους σπερχνούς τε καὶ ταχυρρόθους