αὕτη κατʼ Ἄργος βασιλικὸν τέξει γένος.μακροῦ λόγου δεῖ ταῦτʼ ἐπεξελθεῖν τορῶς.σπορᾶς γε μὴν ἐκ τῆσδε φύσεται θρασὺςτόξοισι κλεινός, ὃς πόνων ἐκ τῶνδʼ ἐμὲλύσει. τοιόνδε χρησμὸν ἡ παλαιγενὴςμήτηρ ἐμοὶ διῆλθε Τιτανὶς Θέμις·ὅπως δὲ χὤπη, ταῦτα δεῖ μακροῦ λόγουεἰπεῖν, σύ τʼ οὐδὲν ἐκμαθοῦσα κερδανεῖς.

Ἰώἐλελεῦ ἐλελεῦ,ὑπό μʼ αὖ σφάκελος καὶ φρενοπληγεῖςμανίαι θάλπουσʼ, οἴστρου δʼ ἄρδιςχρίει μʼ ἄπυρος·κραδία δὲ φόβῳ φρένα λακτίζει.τροχοδινεῖται δʼ ὄμμαθʼ ἑλίγδην,ἔξω δὲ δρόμου φέρομαι λύσσηςπνεύματι μάργῳ, γλώσσης ἀκρατής·θολεροὶ δὲ λόγοι παίουσʼ εἰκῆστυγνῆς πρὸς κύμασιν ἄτης.

Χορόςἦ σοφὸς ἦ σοφὸς ἦν ὃςπρῶτος ἐν γνώμᾳ τόδʼ ἐβάστασε καὶ γλώσ-σᾳ διεμυθολόγησεν,ὡς τὸ κηδεῦσαι καθʼ ἑαυτὸν ἀριστεύει μακρῷ,καὶ μήτε τῶν πλούτῳ διαθρυπτομένωνμήτε τῶν γέννᾳ μεγαλυνομένωνὄντα χερνήταν ἐραστεῦσαι γάμων.

Χορόςμήποτε μήποτέ μʼ, ὦπότνιαι Μοῖραι, λεχέων Διὸς εὐνά-τειραν ἴδοισθε πέλουσαν·μηδὲ πλαθείην γαμέτᾳ τινὶ τῶν ἐξ οὐρανοῦ.ταρβῶ γὰρ ἀστεργάνορα παρθενίαν