ὅπως δʼ ἂν εἰδῇ μὴ μάτην κλύουσά μου,ἃ πρὶν μολεῖν δεῦρʼ ἐκμεμόχθηκεν φράσω,τεκμήριον τοῦτʼ αὐτὸ δοὺς μύθων ἐμῶν.ὄχλον μὲν οὖν τὸν πλεῖστον ἐκλείψω λόγων,πρὸς αὐτὸ δʼ εἶμι τέρμα σῶν πλανημάτων.ἐπεὶ γὰρ ἦλθες πρὸς Μολοσσὰ γάπεδα,τὴν αἰπύνωτόν τʼ ἀμφὶ Δωδώνην, ἵναμαντεῖα θᾶκός τʼ ἐστὶ Θεσπρωτοῦ Διός,τέρας τʼ ἄπιστον, αἱ προσήγοροι δρύες,ὑφʼ ὧν σὺ λαμπρῶς κοὐδὲν αἰνικτηρίωςπροσηγορεύθης ἡ Διὸς κλεινὴ δάμαρμέλλουσʼ ἔσεσθαι. τῶνδε προσσαίνει σέ τι ;ἐντεῦθεν οἰστρήσασα τὴν παρακτίανκέλευθον ᾖξας πρὸς μέγαν κόλπον Ῥέας,ἀφʼ οὗ παλιμπλάγκτοισι χειμάζῃ δρόμοις·χρόνον δὲ τὸν μέλλοντα πόντιος μυχός,σαφῶς ἐπίστασʼ, Ἰόνιος κεκλήσεται,.