πρὸς κέντρα κῶλον ἐκτενεῖς, ὁρῶν ὅτιτραχὺς μόναρχος οὐδʼ ὑπεύθυνος κρατεῖ.καὶ νῦν ἐγὼ μὲν εἶμι καὶ πειράσομαιἐὰν δύνωμαι τῶνδέ σʼ ἐκλῦσαι πόνων.σὺ δʼ ἡσύχαζε μηδʼ ἄγαν λαβροστόμει.ἢ οὐκ οἶσθʼ ἀκριβῶς ὢν περισσόφρων ὅτιγλώσσῃ ματαίᾳ ζημία προστρίβεται;Προμηθεύςζηλῶ σʼ ὁθούνεκʼ ἐκτὸς αἰτίας κυρεῖςτούτων μετασχεῖν καὶ τετολμηκὼς ἐμοί.καὶ νῦν ἔασον μηδέ σοι μελησάτω.πάντως γὰρ οὐ πείσεις νιν· οὐ γὰρ εὐπιθής.πάπταινε δʼ αὐτὸς μή τι πημανθῇς ὁδῷ.Ὠκεανόςπολλῷ γʼ ἀμείνων τοὺς πέλας φρενοῦν ἔφυςἢ σαυτόν· ἔργῳ κοὐ λόγῳ τεκμαίρομαι.ὁρμώμενον δὲ μηδαμῶς ἀντισπάσῃς.αὐχῶ γὰρ αὐχῶ τήνδε δωρεὰν ἐμοὶδώσειν Δίʼ, ὥστε τῶνδέ σʼ ἐκλῦσαι πόνων.Προμηθεύςτὰ μὲν σʼ ἐπαινῶ κοὐδαμῇ λήξω ποτέ·προθυμίας γὰρ οὐδὲν ἐλλείπεις. ἀτὰρμηδὲν πόνει. μάτην γὰρ οὐδὲν ὠφελῶνἐμοὶ πονήσεις, εἴ τι καὶ πονεῖν θέλεις.ἀλλʼ ἡσύχαζε σαυτὸν ἐκποδὼν ἔχων·ἐγὼ γὰρ οὐκ, εἰ δυστυχῶ, τοῦδʼ εἵνεκαθέλοιμʼ ἂν ὡς πλείστοισι πημονὰς τυχεῖν.οὐ δῆτʼ ἐπεί με καὶ κασιγνήτου τύχαιτείρουσʼ Ἄτλαντος, ὃς πρὸς ἑσπέρους τόπουςἕστηκε κίονʼ οὐρανοῦ τε καὶ χθονὸςὤμοις ἐρείδων, ἄχθος οὐκ εὐάγκαλον.τὸν γηγενῆ τε Κιλικίων οἰκήτοραἄντρων ἰδὼν ᾤκτιρα, δάιον τέρας