γνώσῃ δὲ τάδʼ ὡς ἔτυμʼ, οὐδὲ μάτηνχαριτογλωσσεῖν ἔνι μοι· φέρε γὰρσήμαινʼ ὅ τι χρή σοι συμπράσσειν·οὐ γάρ ποτʼ ἐρεῖς ὡς Ὠκεανοῦφίλος ἐστὶ βεβαιότερός σοι.Προμηθεύςἔα· τί χρῆμα λεύσσω; καὶ σὺ δὴ πόνων ἐμῶνἥκεις ἐπόπτης; πῶς ἐτόλμησας, λιπὼνἐπώνυμόν τε ῥεῦμα καὶ πετρηρεφῆαὐτόκτιτʼ ἄντρα, τὴν σιδηρομήτοραἐλθεῖν ἐς αἶαν; ἦ θεωρήσων τύχαςἐμὰς ἀφῖξαι καὶ συνασχαλῶν κακοῖς;δέρκου θέαμα, τόνδε τὸν Διὸς φίλον,τὸν συγκαταστήσαντα τὴν τυραννίδα,οἵαις ὑπʼ αὐτοῦ πημοναῖσι κάμπτομαι.Ὠκεανόςὁρῶ, Προμηθεῦ, καὶ παραινέσαι γέ σοιθέλω τὰ λῷστα, καίπερ ὄντι ποικίλῳ.γίγνωσκε σαυτὸν καὶ μεθάρμοσαι τρόπουςνέους· νέος γὰρ καὶ τύραννος ἐν θεοῖς.εἰ δʼ ὧδε τραχεῖς καὶ τεθηγμένους λόγουςῥίψεις, τάχʼ ἄν σου καὶ μακρὰν ἀνωτέρωθακῶν κλύοι Ζεύς, ὥστε σοι τὸν νῦν ὄχλονπαρόντα μόχθων παιδιὰν εἶναι δοκεῖν.ἀλλʼ, ὦ ταλαίπωρʼ, ἃς ἔχεις ὀργὰς ἄφες,ζήτει δὲ τῶνδε πημάτων ἀπαλλαγάς.ἀρχαῖʼ ἴσως σοι φαίνομαι λέγειν τάδε·τοιαῦτα μέντοι τῆς ἄγαν ὑψηγόρουγλώσσης, Προμηθεῦ, τἀπίχειρα γίγνεται.σὺ δʼ οὐδέπω ταπεινὸς οὐδʼ εἴκεις κακοῖς,πρὸς τοῖς παροῦσι δʼ ἄλλα προσλαβεῖν θέλεις.οὔκουν ἔμοιγε χρώμενος διδασκάλῳ