ἐλαφρὸν ὅστις πημάτων ἔξω πόδαἔχει παραινεῖν νουθετεῖν τε τὸν κακῶςπράσσοντʼ· ἐγὼ δὲ ταῦθʼ ἅπαντʼ ἠπιστάμην.ἑκὼν ἑκὼν ἥμαρτον, οὐκ ἀρνήσομαι·θνητοῖς ἀρήγων αὐτὸς ηὑρόμην πόνους.οὐ μήν τι ποιναῖς γʼ ᾠόμην τοίαισί μεκατισχνανεῖσθαι πρὸς πέτραις πεδαρσίοις,τυχόντʼ ἐρήμου τοῦδʼ ἀγείτονος πάγου.καί μοι τὰ μὲν παρόντα μὴ δύρεσθʼ ἄχη,πέδοι δὲ βᾶσαι τὰς προσερπούσας τύχαςἀκούσαθʼ, ὡς μάθητε διὰ τέλους τὸ πᾶν.πίθεσθέ μοι πίθεσθε, συμπονήσατετῷ νῦν μογοῦντι. ταὐτά τοι πλανωμένηπρὸς ἄλλοτʼ ἄλλον πημονὴ προσιζάνει.

Χορόςοὐκ ἀκούσαις ἐπεθώυξαςτοῦτο, Προμηθεῦ.καὶ νῦν ἐλαφρῷ ποδὶ κραιπνόσυτονθᾶκον προλιποῦσʼ, αἰθέρα θʼ ἁγνὸνπόρον οἰωνῶν, ὀκριοέσσῃχθονὶ τῇδε πελῶ, τοὺς σοὺς δὲ πόνουςχρῄζω διὰ παντὸς ἀκοῦσαι.

Ὠκεανόςἥκω δολιχῆς τέρμα κελεύθουδιαμειψάμενος πρὸς σέ, Προμηθεῦ,τὸν πτερυγωκῆ τόνδʼ οἰωνὸνγνώμῃ στομίων ἄτερ εὐθύνων·ταῖς σαῖς δὲ τύχαις, ἴσθι, συναλγῶ.τὸ τε γάρ με, δοκῶ, συγγενὲς οὕτωςἐσαναγκάζει,χωρίς τε γένους οὐκ ἔστιν ὅτῳμείζονα μοῖραν νείμαιμʼ ἢ σοί.