πινύσκετʼ εὐλόγοισι νουθετήμασιν,λῆξαι θεοβλαβοῦνθʼ ὑπερκόμπῳ θράσει.σὺ δʼ, ὦ γεραιὰ μῆτερ ἡ Ξέρξου φίλη,ἐλθοῦσʼ ἐς οἴκους κόσμον ὅστις εὐπρεπὴςλαβοῦσʼ ὑπαντίαζε παιδί. πάντα γὰρκακῶν ὑπʼ ἄλγους λακίδες ἀμφὶ σώματιστημορραγοῦσι ποικίλων ἐσθημάτων.ἀλλʼ αὐτὸν εὐφρόνως σὺ πράυνον λόγοις·μόνης γάρ, οἶδα, σοῦ κλύων ἀνέξεται.ἐγὼ δʼ ἄπειμι γῆς ὑπὸ ζόφον κάτω.ὑμεῖς δέ, πρέσβεις, χαίρετʼ, ἐν κακοῖς ὅμωςψυχῇ διδόντες ἡδονὴν καθʼ ἡμέραν,ὡς τοῖς θανοῦσι πλοῦτος οὐδὲν ὠφελεῖ.Χορόςἦ πολλὰ καὶ παρόντα καὶ μέλλοντʼ ἔτιἤλγησʼ ἀκούσας βαρβάροισι πήματα.