ἅπαντες ἡμεῖς, οἳ κράτη τάδʼ ἔσχομεν, οὐκ ἂν φανεῖμεν πήματʼ ἔρξαντες τόσα. Χορός τί οὖν, ἄναξ Δαρεῖε, ποῖ καταστρέφεις λόγων τελευτήν; πῶς ἂν ἐκ τούτων ἔτι πράσσοιμεν ὡς ἄριστα Περσικὸς λεώς; Δαρεῖος εἰ μὴ στρατεύοισθʼ ἐς τὸν Ἑλλήνων τόπον, μηδʼ εἰ στράτευμα πλεῖον τὸ Μηδικόν. αὐτὴ γὰρ ἡ γῆ ξύμμαχος κείνοις πέλει. Χορός πῶς τοῦτʼ ἔλεξας, τίνι τρόπῳ δὲ συμμαχεῖ; Δαρεῖος κτείνουσα λιμῷ τοὺς ὑπερπόλλους ἄγαν. Χορός ἀλλʼ εὐσταλῆ τοι λεκτὸν ἀροῦμεν στόλον. Δαρεῖος ἀλλʼ οὐδʼ ὁ μείνας νῦν ἐν Ἑλλάδος τόποις στρατὸς κυρήσει νοστίμου σωτηρίας. Χορός πῶς εἶπας; οὐ γὰρ πᾶν στράτευμα βαρβάρων περᾷ τὸν Ἕλλης πορθμὸν Εὐρώπης ἄπο;