Ζεὺς ἀπέσκηψεν τελευτὴν θεσφάτων· ἐγὼ δέ πουδιὰ μακροῦ χρόνου τάδʼ ηὔχουν ἐκτελευτήσειν θεούς·ἀλλʼ ὅταν σπεύδῃ τις αὐτός, χὠ θεὸς συνάπτεται.νῦν κακῶν ἔοικε πηγὴ πᾶσιν ηὑρῆσθαι φίλοις.παῖς δʼ ἐμὸς τάδʼ οὐ κατειδὼς ἤνυσεν νέῳ θράσει·ὅστις Ἑλλήσποντον ἱρὸν δοῦλον ὣς δεσμώμασινἤλπισε σχήσειν ῥέοντα, Βόσπορον ῥόον θεοῦ·καὶ πόρον μετερρύθμιζε, καὶ πέδαις σφυρηλάτοιςπεριβαλὼν πολλὴν κέλευθον ἤνυσεν πολλῷ στρατῷ,θνητὸς ὢν θεῶν τε πάντων ᾤετʼ, οὐκ εὐβουλίᾳ,καὶ Ποσειδῶνος κρατήσειν. πῶς τάδʼ οὐ νόσος φρενῶνεἶχε παῖδʼ ἐμόν; δέδοικα μὴ πολὺς πλούτου πόνοςοὑμὸς ἀνθρώποις γένηται τοῦ φθάσαντος ἁρπαγή.Ἄτοσσαταῦτά τοι κακοῖς ὁμιλῶν ἀνδράσιν διδάσκεταιθούριος Ξέρξης· λέγουσι δʼ ὡς σὺ μὲν μέγαν τέκνοις