ζου, βαρὺ δʼ ἀμβόασονοὐράνιʼ ἄχη, ὀᾶ·τεῖνε δὲ δυσβάυκτονβοᾶτιν τάλαιναν αὐδάν.

Χορόςγναπτόμενοι δὲ δίνᾳ, φεῦ,σκύλλονται πρὸς ἀναύδων, ἠέ,παίδων τᾶς ἀμιάντου, ὀᾶ.πενθεῖ δʼ ἄνδρα δόμος στερη-θείς τοκέες τʼ ἄπαιδεςδαιμόνιʼ ἄχη, ὀᾶ,δυρόμενοι γέροντεςτὸ πᾶν δὴ κλύουσιν ἄλγος.

Χορόςτοὶ δʼ ἀνὰ γᾶν Ἀσίαν δὴνοὐκέτι περσονομοῦνται,οὐδʼ ἔτι δασμοφοροῦσινδεσποσύνοισιν ἀνάγκαις,οὐδʼ ἐς γᾶν προπίτνοντεςἅζονται· βασιλείαγὰρ διόλωλεν ἰσχύς.

Χορόςοὐδʼ ἔτι γλῶσσα βροτοῖσινἐν φυλακαῖς· λέλυται γὰρλαὸς ἐλεύθερα βάζειν,ὡς ἐλύθη ζυγὸν ἀλκᾶς.αἱμαχθεῖσα δʼ ἄρουρανΑἴαντος περικλύστανᾶσος ἔχει τὰ Περσᾶν.

Ἄτοσσαφίλοι, κακῶν μὲν ὅστις ἔμπειρος κυρεῖ,ἐπίσταται βροτοῖσιν ὡς ὅταν κλύδωνκακῶν ἐπέλθῃ πάντα δειμαίνειν φιλεῖ·ὅταν δʼ ὁ δαίμων εὐροῇ, πεποιθέναι