πύργων βαθείᾳ μηχανῇ κεκλῃμένην.καὶ δώματʼ ἐστὶ πολλὰ μὲν τὰ δήμια,δεδωμάτωμαι δʼ οὐδʼ ἐγὼ σμικρᾷ χερί.ἔνθʼ ὑμίν ἐστιν εὐτύκους ναίειν δόμουςπολλῶν μετʼ ἄλλων· εἰ δέ τις μείζων χάρις,πάρεστιν οἰκεῖν καὶ μονορρύθμους δόμους.τούτων τὰ λῷστα καὶ τὰ θυμηδέσταταπάρεστι, λωτίσασθε. προστάτης δʼ ἐγὼἀστοί τε πάντες, ὧνπερ ἥδε κραίνεταιψῆφος. τί τῶνδε κυριωτέρους μένεις;

Χορόςἀλλʼ ἀντʼ ἀγαθῶν ἀγαθοῖσι βρύοις,δῖε Πελασγῶν.πέμψον δὲ πρόφρων δεῦρʼ ἡμέτερονπατέρʼ εὐθαρσῆ Δαναόν, πρόνοονκαὶ βούλαρχον. τοῦ γὰρ προτέραμῆτις, ὅπου χρὴ δώματα ναίεινκαὶ τόπος εὔφρων. πᾶς τις ἐπειπεῖνψόγον ἀλλοθρόοιςεὔτυκος· εἴη δὲ τὰ λῷστα.σύν τʼ εὐκλείᾳ καὶ ἀμηνίτῳβάξει λαῶν ἐγχώρωντάσσεσθε, φίλαι δμωίδες, οὕτωςὡς ἐφʼ ἑκάστῃ διεκλήρωσενΔαναὸς θεραποντίδα φερνήν.

Δαναόςὦ παῖδες, Ἀργείοισιν εὔχεσθαι χρεών,θύειν τε λείβειν θʼ, ὡς θεοῖς, Ὀλυμπίοις,σπονδάς, ἐπεὶ σωτῆρες οὐ διχορρόπως.καί μου τὰ μὲν πραχθέντα πρὸς τοὺς ἐγγενεῖςφίλους πικρῶς ἤκουσαν αὐτανεψίοις·