ἐγὼ δʼ ἀρωγοὺς ξυνδίκους θʼ ἥξω λαβών. ἴσως γὰρ ἂν κῆρυξ τις ἢ πρέσβη μόλοι, ἄγειν θέλοντες ῥυσίων ἐφάπτορες. ἀλλʼ οὐδὲν ἔσται τῶνδε· μὴ τρέσητέ νιν. ὅμως δʼ ἄμεινον, εἰ βραδύνοιμεν βοῇ, ἀλκῆς λαθέσθαι τῆσδε μηδαμῶς ποτε. θάρσει· χρόνῳ τοι κυρίῳ τʼ ἐν ἡμέρᾳ θεοὺς ἀτίζων τις βροτῶν δώσει δίκην. Χορός πάτερ, φοβοῦμαι, νῆες ὡς ὠκύπτεροι ἥκουσι· μῆκος δʼ οὐδὲν ἐν μέσῳ χρόνου. Χορός περίφοβόν μʼ ἔχει τάρβος ἐτητύμως πολυδρόμου φυγᾶς ὄφελος εἴ τί μοι. παροίχομαι, πάτερ, δείματι. Δαναός ἐπεὶ τελεία ψῆφος Ἀργείων, τέκνα, θάρσει, μαχοῦνται περὶ σέθεν, σάφʼ οἶδʼ ἐγώ. Χορός ἐξῶλές ἐστι μάργον Αἰγύπτου γένος μάχης τʼ ἄπληστον· καὶ λέγω πρὸς εἰδότα. Χορός δοριπαγεῖς δʼ ἔχοντες κυανώπιδας νῆας ἔπλευσαν ὧδʼ ἐπιτυχεῖ κότῳ πολεῖ μελαγχίμῳ σὺν στρατῷ. Δαναός πολλοὺς δέ γʼ εὑρήσουσιν ἐν μεσημβρίας θάλπει βραχίονʼ εὖ κατερρινημένους. Χορός μόνην δὲ μὴ πρόλειπε· λίσσομαι, πάτερ. γυνὴ μονωθεῖσʼ οὐδέν· οὐκ ἔνεστʼ Ἄρης. Χορός οὐλόφρονες, δὲ καὶ δολιομήτιδες δυσάγνοις φρεσίν, κόρακες ὥστε, βω- μῶν ἀλέγοντες οὐδέν. Δαναός καλῶς ἂν ἡμῖν ξυμφέροι ταῦτʼ ὦ τέκνα, εἰ σοί τε καὶ θεοῖσιν ἐχθαιροίατο.