Μήτιδος οἰκτρᾶς ἀλόχου,κιρκηλάτου τʼ ἀηδόνος,

Χορόςἅτʼ ἀπὸ χλωρῶν πετάλων ἐργομέναπενθεῖ μὲν οἶκτον ἠθέων·ξυντίθησι δὲ παιδὸς μόρον, ὡς αὐτοφόνωςὤλετο πρὸς χειρὸς ἕθενδυσμάτορος κότου τυχών·

Χορόςτὼς καὶ ἐγὼ φιλόδυρ-τος Ἰαονίοισι νόμοισιδάπτω τὰν ἁπαλὰνΝειλοθερῆ παρειὰνἀπειρόδακρύν τε καρδίαν.γοεδνὰ δʼ ἀνθεμίζομαιδειμαίνουσα φίλους, τᾶσδε φυγᾶςἀερίας ἀπὸ γᾶςεἴ τις ἐστὶ κηδεμών.

Χορόςἀλλά, θεοὶ γενέταικλύετʼ εὖ τὸ δίκαιον ἰδόντες·ἥβᾳ μὴ τέλεονδόντες ἔχειν παρʼ αἶσαν,ὕβριν δʼ ἑτοίμως στυγοῦντες,πέλοιτʼ ἂν ἔνδικοι γάμοις.ἔστι δὲ κἀκ πολέμου τειρομένοιςβωμὸς ἀρῆς φυγάσινῥῦμα, δαιμόνων σέβας.

Χορόςεὖ δʼ εἴη Διόθεν παναληθῶς.Διὸς ἵμερος οὐκ εὐθήρατος ἐτύχθη.παντᾷ τοι φλεγέθεικἀν σκότῳ μελαίνᾳ ξὺν τύχᾳμερόπεσσι λαοῖς.