βροτοὶ δʼ, οἳ γᾶς τότʼ ἦσαν ἔννομοιχλωρῷ δείματι θυμὸνπάλλοντʼ ὄψιν ἀήθη,βοτὸν ἐσορῶντες δυσχερὲς μειξόμβροτον,τὰν μὲν βοός,τὰν δʼ αὖ γυναικός· τέρας δʼ ἐθάμβουν.καὶ τότε δὴ τίς ἦν ὁ θέλ-ξας πολύπλαγκτον ἀθλίανοἰστροδόνητον Ἰώ;

Χορόςδιʼ αἰῶνος κρέων ἀπαύστουΖεὺς Διὸς δʼ ἀπημάντῳ σθένεικαὶ θείαις ἐπιπνοίαιςπαύεται, δακρύων δʼ ἀπο-στάζει πένθιμον αἰδῶ.λαβοῦσα δʼ ἕρμα Δῖον ἀψευδεῖ λόγῳγείνατο παῖδʼ ἀμεμφῆ,

Χορόςδιʼ αἰῶνος μακροῦ πάνολβον·ἔνθεν πᾶσα βοᾷ χθών,φυσιζόου γένος τόδεΖηνός ἐστιν ἀληθῶς·τίς γὰρ ἂν κατέπαυσεν Ἥ-ρας νόσους ἐπιβούλους;Διὸς τόδʼ ἔργον καὶ τόδʼ ἂν γένος λέγωνἐξ Ἐπάφου κυρήσαις.

Χορόςτίνʼ ἂν θεῶν ἐνδικωτέροισινκεκλοίμαν εὐλόγως ἐπʼ ἔργοις;αὐτὸς ὁ πατὴρ φυτουργὸς αὐτόχειρ ἄναξγένους παλαιόφρων μέγαςτέκτων, τὸ πᾶν μῆχαρ οὔριος Ζεύς.